ขอแสดงความยินดีค่ะ

ลูกแม่จ๊ะ ..

แม่เปิดคอมพ์มาเขียนไดให้หนูแล้วแอบเขินตัวเองอีกแล้ว
แม่รู้สึกตัวเองบ้าพลังมากเลย นั่งเขียนไดอารี่ให้หนูได้เกือบทุกวัน
หนูจะอ่านไหวไหมนี่ ... อันดับแรก ต้องเรียนภาษาไทยก่อนจ้ะ
และนั่นจะเป็นความภูมิใจที่ยิ่งใหญ่ของพ่อเขาเลยหละ
การพูดไทยได้ ใครๆก็ทำได้ แต่ถ้าหนูอ่านเขียนไทยได้นะ
พ่อคงคุยฟุ้งไปทั่วแน่ๆเชียว ...

มีหนังสือเล่มนึง สำหรับหัดเรียนภาษาไทย ซึ่งหนูต้องได้รับมันอย่างแน่นอน
เป็นหนังสือที่ใช้สอนสำหรับเด็กลูกครึ่งไทย ทั้งหลาย
เห็นเขาบอกว่า เป็นระบบที่เรียนง่ายมากเลยจ้ะ
เท่าที่แม่รู้ น้าๆป้าๆที่รู้จักหลายคนกำลังใช้กันอยู่จ้ะ
แต่แม่ยังไม่เคยเห็น หนูออกมาเมื่อไหร่ แม่จะร้องงอแงให้น้าปูเขาหาให้แน่นอนจ้ะ

พรุ่งนี้มะรืนนี้แล้ว ที่หนูจะอายุครบ 18 สัปดาห์
พ่อกล่าว congratulation ให้แม่เมื่อเช้าที่เลี้ยงหนูโตมาได้อีกหนึ่งสัปดาห์แล้วจ้ะ
แม่เลยถือโอกาส บอกพ่อว่า ชอนซากำลังจะเริ่มได้ยินเสียงจากภายนอกแล้วหละ
(จริงๆแล้ว หนูจะเริ่มได้ตอนประมาณ 20 สัปดาห์ ตามตำรา แต่แม่เผื่อหนูโตเร็วไว้ก่อนจ้ะ อิอิ )
การที่รู้ว่าหนูกำลังพัฒนาไปอีกขั้นหนึ่งนั้น
มันทำให้เราฝันไปไกลอีก เราจะพาหนูไปฟังเสียงที่ดีๆต่างๆ
ว่าแล้วพ่อก็บรรยายฟุ้งไปเรื่อย ว่าเสียงอะไรบ้าง
พ่อทักทายหนูในพุงแม่ทุกเช้าก่อนไปทำงานนะจ๊ะ
พ่อแกหวังมากว่า หนูจะจดจำเสียงพ่อได้ตั้งแต่ตอนนี้

เมื่อวาน ก่อนที่จะตื่น แม่ฝันว่า
แม่มีสร้อยเส้นหนึ่ง ไม่ใช่ของแม่หรอก แต่แม่ต้องเป็นคนเก็บรักษาเอาไว้
ไม่ใช่สร้อยทองอย่างที่เคยฝันนะหนู
คราวนี้เป็นสร้อยทองที่มาพร้อมกับหินสีขาว เป็นแท่งเหลี่ยมๆ ประมาณ6เหลี่ยมนี่หละ
หินสีขาวขุ่น แต่สวยและมีน้ำหนักดีมากเลย
แม่พยายามมาคิดทบทวนทีหลังว่า หินนั่นคือหินอะไร
ไม่รู้เหมือนกันว่า หยกสีขาวหรือเปล่านะ
ตอนนี้ หินสีขาว ติดใจแม่มากเลยนะ
ขนาดว่าอยากหาอะไรที่เป็นสัญลักษณ์ให้หนูเป็นหินสีขาวเลยเชียว

แม่นี่บ้าเนอะ ... จากคนที่ไม่เคยเชื่อเรื่องความฝัน
โดยเฉพาะฝันตอนท้องน่ะ
กลายมาเป็น คนฝันตุฝันตะใหญ่

ขณะที่แม่อยู่ที่ร้านสังคมคนเย็บผ้า พ่อแวะมาแสดงความยินดีให้อีก
พ่อโทรไปถามผลการตรวจเลือดแล้ว ซึ่งผลก็ออกมาอย่างที่แม่มั่นใจอยู่ก่อนแล้วน่ะแหละ
ว่า ปกติ
นั่นหมายถึง แม่ไม่ต้องโดนจิ้มพุงตรวจน้ำคร่ำที่แม่กลัวที่สุด
แม่ก็บอกพ่อแล้วว่า ไม่มีปัญหาๆ ไม่รู้คนเขาจะกลัวอะไรกันนักนะ

เช้านี้ บนโต๊ะอาหาร
แม่เลยเหน็บแนมพ่อ ที่ที่ผ่านมาชอบทำตัวสงสัยคลางแคลงใจมาตลอดเรื่อง
การตรวจหาปัญหาทางพันธุกรรมนี่แหละ Genetic Screening Tests
(ไปฟังหมะม๊าน้องกั๊ดจังคุยเรื่องนี้ละกัน )
แม่เลยถามพ่อว่า ถ้าลูกมีปัญหาแล้วพ่อจะทำยังไง
พ่อตอบโดยไม่คิดมากว่า "ก็เลี้ยงต่อไปน่ะสิ "
ก็นั่นน่ะสิ แล้วจะไปกังวลมากทำไม
ผลออกมายังไงก็ลูกเรา แต่แม่เชื่อมั่นว่า โอกาสเสี่ยงแบบนั้น น้อยมาก

พ่อแพ้แม่อีกหนึ่งแล้วลูกเอ๋ย

อ้อ แม่มีข่าวดีด้วยนะ
เมื่อวาน แม่ได้กลับบ้านพร้อมกับคนที่ร้านเย็บผ้า เขาอยู่ตึกเดียวกับเรานี่แหละ
แต่คนละด้าน .. ที่สำคัญ เขาเป็นโปรเฟสฉะน่อลเรื่อง ถักไหมพรมเลยลูก
โอวว แม่ไปร้านQuilt เพราะเผื่อว่าเขาจะสอนอันนี้ด้วยนะที่จริง
ในที่สุดแม่ก็พบ
เธอชวนแม่ไปเที่ยวเล่นที่บ้าน เมื่อว่างๆ
ไปดูหนังสือเกี่ยวกับการถักไหมพรม (นิตติ้ง) จะพาแม่ไปซื้ออุปกรณ์
แล้วยังทำให้แม่สบายใจอีกว่า ของเด็กๆทำง่ายมาก แป๊บเดียวเสร็จ
ตอนนี้แม่ฝันแล้วว่า แม่จะถักหมวก ถักเสื้อกันหนาวให้หนูได้
กี๊ดๆๆๆๆ ดีใจแทนหนูจัง