ไอ..

ลูกจ๊ะ ..
อากาศแห้งๆอย่างนี้ เดือนพย.อย่างนี้ ..
อาการของแม่เริ่มอีกแล้วหละ
ไม่สามารถโทษใครได้ แม่ต้องทำโทษตัวเองด้วยการไม่สบายใจอย่างนี้แหละ
แม่รู้มานานแล้ว ว่าหลอดลมของแม่ทานอากาศแห้งเย็นจัดอย่างนี้ไม่ค่อยได้
แต่แม่ก็ไม่เคยสนใจรักษาให้หายขาดสักที
หากแม่ตัวคนเดียว .. แม่คงจัดสภาพอาการตอนนี้ว่า "สบายมาก"
เพราะความถี่ในการไอ ไม่มากเลย
แต่แม่รู้ว่า นี่คืออาการเริ่มต้น และหากยังไม่ทำอะไรให้ดีกว่านี้ แม่มีสิทธิ์หนัก

ที่สำคัญ ไอแต่ละครั้ง มันสะเทือนหนูแน่นอน
หนูดิ้นด๊อกแด๊ก หลังอาการไอและจามของแม่ทุกครั้งเลย
แม่ต้องรีบไปหาหมอแล้ว พรุ่งนี้ ...เพื่อไม่ให้มันหนักกว่านี้

พูดถึงการไปหาหมอวันพรุ่งนี้
แต่ละวันช่วงนี้ ตารางเวลาแม่แน่นมากเลยเชียว
จนทำให้แม่ชักไม่แน่ใจแล้วว่า จะสามารถผลิตของใช้หนูด้วยมือแม่ได้สักกี่ชิ้น
ตอนนี้ แม่จึงเร่งเย็บกระเป๋าเป็นการใหญ่

เมื่อวันศุกร์ แม่ไปเยี่ยมน้าคนหนึ่ง ซึ่งเป็นคนแรกที่แนะนำและกระตุ้นแม่ เมื่อตอนที่แม่ยังรู้สึกเฉยๆกับการมีหนู
แกฝ่าฟันตั้งแต่ เป็นเนื้องอกในมดลูก จนกระทั่งปัจจุบันลูกชายคนเดียวของแกโตห้าขวบแล้ว
เราห่างกันไปนานมาก แต่ทุกครั้งที่แกโทรมาหา แกห่วงเรื่องแม่เสมอ
แกดีใจจนน้ำตาซึมที่เห็นหนูติดพุงแม่ไปพบวันนั้น
เราคุยกันอย่างอบอุ่น และตลอดเวลา แม่รู้สึกหัวใจเธอที่อ่อนไหว และอบอุ่นจริงๆ
เธอบอกแม่ว่า แม้จนปัจจุบันนี้แกยังต้องขอบใจลูกน้อยของแกอยู่ทุกวัน
ขอบใจที่ทำให้ชีวิตเธอมีความหมายและมีความสุขขึ้น

แม่ฟังแล้วน้ำตาคลอขึ้นจมูกเลย ..
เพราะคิดว่า ตัวเองคงไม่ต่างจากเธอหรอก
เมื่อได้เจอหนู แม่คงต้องรู้สึกอย่างนั้นอย่างแน่นอน
หนูเป็นสิ่งที่มีค่าเหลือเกินของชีวิตพวกเราที่นี่ ทั้งพ่อ คุณย่า และแม่

รักหนูมากจ้ะ ...
2006/11/12