ชอนซา พ่อหูงาม

ชอนซา ลูกตัวกลมถีบเก่งของแม่ ..

พ่อตื่นเต้นมากกับนัดวันนี้ ว่าจะได้เจอหนูอีกครั้ง ...
แล้วแม่ก็เหมือนเคย คือ ถ้าพ่อตื่นเต้นให้แล้ว แม่ก็ยกหน้าที่ให้พ่อหมดเลยลูก

พ่อกลับมาเย็นวาน พร้อมกับบอกว่า ที่ทงยองซึ่งใกล้บ้านมากกว่า
ก็มีอุลตร้าแมนแบบนี้ ราคาแค่สามหมื่น(ที่รพ.แสนสองแน่ะ)
แม่เลยว่า งั้นก็ตัดสินใจไม่ยาก ไปทงยองเหอะไม่เสียเวลา ไม่แพงด้วย
แล้วก็ไม่เอะใจเลยว่า ทำไมพ่อตัดสินใจยากจัง แม่ตัดแล้วพ่อยังไม่ตัดอีก
พอมาถามทีหลัง ได้ทราบว่า ..
ที่รพ.ที่เราจะไป แน่นอนว่าเป็นรพ.ใหญ่ อุปกรณ์ย่อมแน่นอนกว่า ตรวจดูรายละเอียดมากกว่าในทุกอย่าง
เช่นรายละเอียดของหัวใจ ภายใน เป็นต้น ..
แต่ที่ทงยองน่ะ ไม่สามารถดูในรายละเอียดได้เหมือนกัน
แม่เลยเปลี่ยนใจอีกรอบ ..

เพราะนึกถึงเคสหนึ่ง แม่มีลูกมาแล้วสองคน เลยชะล่าใจไม่ไปตรวจตามนัด
จนกระทั่งคลอดออกมา ต้องพบว่า ลูกน้อยมีอาการหัวใจรั่วแต่กำเนิด
โดยตั้งตัวไม่ทัน การดูแลลูกต้องทุลักทุเลและเสี่ยง .. ไปจนถึงค่าใช้จ่าย

แม่ไม่อยากเป็นอย่างนั้น หนูจะเป็นอะไรยังไงหรือไม่ ขอรู้ไว้ก่อนดีกว่า
พ่อบ่นตอนหนึ่ง ว่า แล้วถ้าชอนซาเป็นอะไรก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี
นั่นเป็นความคิดของพ่อ แต่ไม่ใช่แม่หรอก ..
แม่เลยยืนยันว่า ไปจินจูจ้ะ ไกลแต่เป็นสิ่งที่แม่ต้องการ
ถึงตอนนี้แล้ว พ่อเป็นหุ่นชักใยขับรถให้เท่านั้น
(แต่เป็นหุ่นที่มีอาการกระดิ๊กระด๊าออกนอกหน้าเมื่อถึงรพแล้วนะ ..น่ารักมั้ย)


เรามัวแต่ไปเดินหาแซนด์วิชกินแก้หิวกัน เลยต้องพลาดคิวให้กับคนหนึ่ง
ขณะที่นั่งรอ .. ได้ยินอย่างชัดเจน ว่าแม่คนนั้นมีปัญหามากมาย
จนแม่เข้าไปนอนรอบนเตียงแล้ว คุณหมอก็ยังคุยกับคุณแม่คนนั้นอยู่
แม่ฟังแล้วสงสารเขาจัง ... เท่าที่จำได้ คือ ปริมาณน้ำคร่ำน้อยไป
กระดูกซี่โครงเติบโตไม่ดี .. มีอีกแน่นอน แต่จำไม่ได้แล้ว

พอถึงคิวของเรา ปรากฎว่า ชอนซาสมบูรณ์แบบทุกอย่างเลยลูก
สิ่งที่แม่ประทับใจที่สุดคือ หูของหนู ดูจากในจอแล้ว มันใหญ่สมบูรณ์แบบเชียว
(หรือว่าเพราะเป็นสิ่งเดียวที่แม่เดารูปร่างออกมากทีุ่สุดแล้วไม่รู้)

นอกนั้น คุณหมอก็ตรวจหัวใจอย่างละเอียด มองหารูรั่ว การทำงานของลิ้นหัวใจ
วัดขนาดของตับ วัดความหนาต้นคอ (เพิ่งวัดหรือว่าได้โอกาสเลยวัดอีกทีก็ไม่รู้)
วัดอัตราส่วนระหว่างระยะห่างตากับจมูก เทียบกับทั้งหมดตั้งแต่ปลายตาข้างหนึ่งไปอีกข้างหนึ่ง
เืพื่อดูว่า มีความพิการหรือไม่ วัดโน่นวัดนี่ นับนิ้วมือนิ้วเท้่า ฯลฯ
พ่อขอให้หมอช่วยดูขนาดเชิงกรานของแม่ด้วย

แล้วก็พยายามดูหน้าหนู แตพอถึงตอนนี้่หนูเอามือปิดหน้ามิดชิดเลยลูก
ทำไมอายอย่างนั้นหละ หรือว่าจะเซอร์ไำำำำพรซ์ความหล่อของลูกตอนเกิดแทน

หมอพยายามกดไล่หามุมที่จะเห็นหน้าหนูชัดๆให้ได้ แต่ทำไม่ได้เลยยอมแพ้กันหมด

เราเพิ่งรู้ว่าบางครั้งชอนซาเอาหัวลงแล้ว
(พ่อบอกว่า ชอนซาใจร้อนเหมือนพ่อเลย อยากออกมาแล้วเหรอ)

เพราะที่ผ่านมา แม่นึกว่าหนูอยู่ข้างซ้ายใต้หัวใจแม่ตลอด เพราะลูกถีบกระเด้งออกมาจากบริเวณนั้น
กับบริเวณกลางพุงเสมอ วันนี้พบว่า นั่นคือเท้าและมือหรือศอกหนูนั่นเอง
ส่วนหัวหนูอยู่โน่นเลย ล่างขวา
จริงๆแล้วนะ แม่ยังสงสัยอีกอย่างว่า หนูจะไหลไปข้างโน้นทีข้างนี้ที
เวลาที่แม่นอนพลิกตัวซ้ายบ้างขวาบ้างไหมนะ ?
ไม่มีคำตอบจ้ะ เพราะแม่ไม่กล้าถามคุณหมอ ... อายค่ะ

เป็นการใช้เวลาไล่ดูรายละเอียดในตัวหนูอย่างนานที่สุดเลยจ้ะ เกือบชั่วโมง
พ่อสบายใจมากอย่างที่แม่คิดไม่ถึง แกดีใจออกนอกหน้า(อีกละ)
แม่เองขอรู้อย่างเดียวว่า หัวใจหนูทำงานปกติดี แค่นี้แม่ก็พอใจ นอกนั้นแม่ไม่ค่อยห่วงเท่าไหร่เลยลูก
หลังจากนี้ พอหนูเกิดมา เราคงแค่ตรวจตามความจำเป็นที่หมอพิจารณาให้ก็พอ

พ่อบอกว่า ไม่กังวลแล้ว รอดูความสวยงามเมื่อหนูเกิดก็พอ
14ธค. วันที่ตรวจรายละเอียดในตัวหนู พ่อได้มือถือตัวใหม่ แพงจนแม่ตาโต
7แสนห้า ฟังแล้วสะดุ้งสามสิบสองเฮื๊อก ..
แต่บริษัทผ่อนให้หรอก พ่อถึงมีโอกาส มันเหมือนคอมพิวเตอร์เครื่องเล็กๆเลย
เพราะมันวิ่งเข้าเวบไซต์พ่อทันที ที่เชื่อมต่อเข้าไป
ดูทีวีได้ชัดเจนแจ่มแจ๋วมาก มีระบบของอิเล็คโทรนิคส์ดิคชันนารี่ เอ็มพีสาม
อันนี้เท่าที่แม่รู้ เท่านั้น

ตอนนี้รู้สึกหมั่นไส้พ่อพอสมควร แกกำลังเห่อมือถือใหม่ไม่ต่างอะไรกับแฟนใหม่เลยลูก

ขอแม่นินทาพ่อหน่อยเถอะนะลูก อีกหน่อยเราคงได้นินทาพ่อเป็นภาษาไทยกัน
กลัวอย่างเดียว กลัวหนูเป็นฝ่ายพ่อจังเลย อิอิ

2007/12/14

**คุณหมอถ่ายรูปออกมายาวสามเมตรได้มั้ง แต่ไม่ให้เราเลยสักรูป ไม่เป็นไรเดี๋ยวอาทิตย์หน้าเราไปถ่ายรูปกันเนอะ