แอ๊คเต็ม

ชอนซา..

แม่เดาว่า แม่กำลังอยู่ในช่วงเริ่มต้นเรียนรู้อารมณ์ของหนูน่ะแหละ ..
สิ่งนี้มันคงไม่ง่ายเลย แต่แม่ว่าแม่สู้ไหวนะ ..

เมื่อสุดสัปดาห์แม่อย่างซ่าส์พาหนูไปโซลกันเองลำพัง
บนรถบัส แม่ต้องตกตะลึงอึ้งทึ่งกับเหตุการณ์บนรถ
มีลุงแก่คนหนึ่ง ต่อว่าเด็กสาวมัธยมแต่งตัวสะสวย ที่ยืนเกาะที่นั่งโดยไม่ยอมขยับให้ใครเลย
เด็กคนนั้น สบถด่าลุงแก่อย่างไร้มารยาทผิดจากที่เคยเห็นในเด็กเกาหลีทั่วไป
นับว่า เธอกล้ามาก แต่ไม่ถูกไ่ม่ควร
ไม่ว่าใครเห็นก็ลงมติกันว่า ระอาใจว่าเด็กไม่ควรใช้วาจาหยาบคาย
เถียงแบบไม่คำีนึงเด็กผู้ใหญ่อย่างนี้ นับเป็นทอล์คออฟเดอะบัส วันนั้นเลยเชียว

หนูจะูไม่ใช่อย่างนั้นใช่ไหมลูก
หรือคนกำลังจะเป็นแม่มีอาการอย่างนี้ทุกคน ว่าอดนึกถึงลูกตัวเองไม่ได้
หลังจากกลับมาแล้ว ปะป๊าหนูมีอาการขี้เกียจ เหนืือย ขอวันหยุดอีกแล้ว
แม่เซ้าซี้จนเบื่อ เลยพากันนอนดีกว่า
พอวันต่อมา (วันนี้ ) หนูก็เป็นอย่างเคย ว่า
ถ้าปะป๊าไม่คุยให้ วันนั้นหนูไม่เคลื่อนไหวให้มากเท่าไหร่เลย

ก่อนออกไปทำงานภาคเย็น แม่รับโทรจากปะป๊าก่อน
แกโทรมาเตือนว่า คุณย่าสั่งให้ระมัดระวัง
เอ๊ะ .. ยังไงกันนะ เมื่อวานซืน คุณยายก็สั่งให้ระวังทางไกลมาจากเมืองไทย
ทั้งสองคนอ้าง "ความฝัน" เหมือนกันเลย

แล้วแม่ก็ออกจากบ้าน หนูนอนเงียบในพุงแม่จนแม่ต้องนั่งคุยกับหนูอย่างต่อเนื่อง
หนูก็เงียบเหมือนเมินแม่อย่างนั้นแหละ

พอถึงสามแยก ที่เราเคยเกิดอุบัติเหตุไม่นานมานี้
ต้องจอดรอรถติดก่อนเลี้ยวซ้าย
แม่เหยียบเบรคค้างไว้แล้วยุ่งกับการเปลี่ยนแผ่นซีดี
รู้สึกตัวอีกที รถก็ไหลไปจิ้มตูดชาวบ้านเขาเสียแล้ว
ตกอกตกใจกันหมด .. ไม่ใช่อุบัติเหตุร้ายแรงอะไร
แต่ป้ายทะเบียนด้านหน้ามันมีตัวน๊อตยื่นออกมา
สองตัวนี้แหละที่ทำให้กันชนรถเขาบุ๋มเข้าไป

แม่โทรเรียกปะป๊ามา คนนี้สิลูก นับว่าเป็นคนที่ตกใจมากที่สุดในบรรดาทั้งหมด
เมื่อประกันมาถึง สิ่งแรกที่เขาถามคือ เป็นอะไรมั้ย? ..
ป้ารถคันหน้า โอยทันที บอกว่าเจ็บคอคอเคล็ด สงสัยต้องไปเอ๊กซเรย์
แม่หัวเราะลั่นถนนเลย อีกสองคนทำ่ท่าบิดตัวไม่แนบเนียน
แม่ก็ยังนึกว่าเขาล้อเล่นกัน

แต่ประกันหายไปจดบันทึกกับฝั่งโน้น
แล้วกลับมาถามแม่ ซึ่งเป็นคนที่ดูเหมือนควรจะได้รับความห่วงใยมากที่สุด
เนื่องจากท้องกำลังป่องได้ที่เลย

แม่ก็บอกอย่างชิลๆเลยว่า แม่สบายดีมาก

ตกเย็น พอเจอกับพ่อ แกหัวเสียมาก ว่าชนอะไรรุนแรงอย่างนั้นเชียวหรือ?
แม่บอกได้คำเดียวว่า คนพวกนั้นบาโบน่ะ
แผลที่จิ้มก็นิดเีดียวที่กันชน แค่ปะเพนท์นิดหน่อยก็ใช้ได้แล้ว
แต่พี่แกเอ่ยมาว่า ต้องการเปลี่ยนเลย
แล้วแจ้งเจ็บสามคน ที่เหลือตรงนั้นทั้งหมด
หากว่ามีเวลามากนัก บาโบมากอยากไปรพ.ก็เชิญเลย
แม่ได้แต่ท้าไปอย่างนั้น

ทำไมนะ โลกเรามันช่างบาโบขนาดนี้ลูก
แม่รู้สึกระอาใจ กับ มนุษย์บ้าๆพวกนี้มาก
พลอยไม่อยากให้ลูกติดเชื้อประเภทนี้ไปด้วยเลย
พ่อโทร ไปหาเจ้าหน้าที่คนเดิม เพื่อสอบถามเรื่องคนขับรถและเรื่องเวอร์ๆบ้าๆนั่น
เจ้าหน้าที่เขาคงเข้าใจดี
แม่ก็บอกพ่อเขาแล้วว่า บ.ประกันเขาก็ไม่โง่หรอก ปล่อยเขาเถอะ

พอมาถึงบ้านคุณย่า พ่อเอ่ยปากบอกคุณย่าว่า
ถ้ามีอุบัติเหตุแม้เพียงเล็กน้อยเกิดขึ้นให้ทำเว่อร์ๆไปเลย
แม่ไม่เห็นด้วยอย่างที่สุด บอกคุณย่าว่า ปล่อยให้พวกบาโบบนโลกเขาทำไป
เราอย่าไปทำอย่างเขา ..
แต่คุณย่าสิ ตอนได้ยินว่า แม่เกิดอุบัติเหตุวันนี้ แกยืนช๊อคค้างเลย
ถ้าเกิดอะไรขึ้น เงินเท่าไหร่ก็ซื้อหนูคืนไม่ได้ แกกลัวมากที่สุดเชียวแหละ

เมื่อวานซืน แม่โทรไปหาคุณยาย แกสั่งให้ระวังเพราะฝันว่าแม่หกล้ม
แม่ไม่เชื่อหรอกนะหนู บรรดาสิ่งที่เรียกว่า ฝัน เนี่ยะ
แต่ภายในคืนนั้น หิมะตกอย่างหนักทั่วเกาหลี
แม่สิ ตระหนักถึงความลื่นของน้ำแข็งบนพื้นดี เพราะก้นกระแทกมานับไม่ถ้วน
เลยยิ่งระวังมากขึ้นเป็นหลายเท่า
ในที่สุด ขณะที่รถบัสจอดให้เราพักเข้าห้องน้ำ
ทุกคนฝ่าหิมะหนักไป .. เดินกระย่องกระแย่งกันอย่างนั้น แม่ก็ยังถลาจนได้
แต่โชคดี คว้่าชายเสื้อคนที่เดินสวนมาทัน ส่วนอีกมือหนึ่งยันตัวเองไว้ไม่ให้สัมผัสกระแทกพื้น
พอลุกมาได้แล้วหันไปดูว่า เราคว้าเสื้อใคร.. ผู้หญิงคนทีเ่ดินตามมา ก็ปลอบแม่ว่า
ไม่เป็นไรหรอก เรื่องอย่างนี้มันเกิดขึ้นได้

ประโยคเดียวกันนี้ ถูกพูดให้แม่โดยป้าหัวหน้าทีมบ.ประกันที่มาเลย

แล้วช่วงนี้มันเป็นช่วงอะไรนะ ..
หากคิดอีกอย่าง ก็นับว่าเป็นอุบัติเหตุแบบเบาๆสบายๆทั้งนั้น
ไม่น่ากลัว ไม่ร้ายแรงอะไร เรียกว่าแคล้วคลาดก็ได้นะ

แล้วก็ตั้งแต่กลับมาบ้าน แม่รู้สึกได้เลยว่า ท้องใหญ่ขึ้นมากก
ที่ไม่เคยเรียกว่า อุ้ยอ้ายก็เรียกได้แล้วลูก
แม่รู้สึกเคลื่อนไหวตัวลำบากมากขึ้น


(พรุงนี้มาเขียนต่อ..)