สิ่งมีชีวิตเล็กๆที่น่าสนใจของแม่

ลูกรัก

เมื่อวานนี้แม่ทิ้งท้ายเอาไว้ว่า พรุ่งนี้มาเขียนต่อ ..
แต่อารมณ์ไม่สามารถเขียนต่อในหน้าเดิมได้แล้วหละ

ตอนนี้สามทุ่มครึ่ง แม่เพิ่งกลับบ้าน ส่วนพ่อเกิดปัญหากับระบบขับถ่าย
ย้อนกลับไปเข้าห้องน้ำของ เวดดิ้งบลัง แล้วจะต่อไปดูคอมพ์ให้บริษัทอีก

ทำไมเราสองคนยุ่งอย่างนี้วะลูกเอ๋ย แม่ได้แต่รำพึงกับตัวเอง
เมื่อช่วงเย็น แม่เข้าไปแอบนอนพักที่บ้านคุณย่า แล้วก็คิดห่วงใยหนูขึ้นมา
ว่า ความคิดไหนมันถูกกันแน่ ..
บางคนบอกว่า ตั้งครรภ์ช่วงสามเดือนสุดท้าย ให้เคลื่อนไหวมากๆ ออกกำลังมากจะดี
บางคนก็บอกว่า พักผ่อนให้เพียงพอด้วย

แต่พรุ่งนี้ สัญญางานช่วงกลางวันก็จะเป็นวันสุดท้ายแล้ว
แม่จะเป็นอิสระจากการต้องขับรถไกล รีบบึ่งในวันที่สายไปแค่สองสามนาที
และเมื่อกลับถึงบ้านก็ต้องพร้อมออกไปต่อในทันใด
ไม่มีเวลานอนกลางวันมาให้หนูนานเท่าไหร่แล้วหนอ

เอาหละ ขอกลับไปคุยเรื่องเมื่อวานต่อดีกว่า ..

น้ำหนักแม่ไม่ได้เปลี่ยนแปลงมากภายในเดือนนี้ (ตั้งแต่ต้นเดือนมา)
แต่น้ำหนักหนูก็เหมาะสมดี (จริงๆแล้วนน.หนูสูงกว่าในหนังสือตลอดเลย ใครผิดใครถูกกันแน่นะ?)
นน.แม่ขึ้นไม่มาก แต่พุงใหญ่จัง .. แม่รู้สึกแปลกใจนะที่จริง
น้าปูบอกว่าบางครั้งหนูก็เหนื่อยเป็นเหมือนกัน
ถ้าหนูไม่ดิ้นมากก็แสดงว่าหนูพัก

เออ หนอ.. สิ่งมีชีวิตเล็กๆนี่ น่าสนใจไม่น้อย
ใครเลยจะรู้ว่า หนูนอนเฉยๆในพุงแม่นี่นะ มีเหนื่อยกับเขาเป็นด้วย !?

เพราะตั้งแต่กลับมาจากโซลเมื่อวันอาทิตย์ หนูก็นอนพักมาสองวันแล้ว
แต่พอมีเสียงพ่อเข้ามาใกล้ๆแม่เมื่อไหร่ หนูดิ้นสนองตอบทันที
พ่อก็ยิ้มแป้นสิ ... ส่วนแม่นี่ อยากงอนหนูแล้วนะ

เช่นก่อนเกิดอุบัติเหตุ หนูปล่อยให้แม่เขย่าพุงตั้งนาน ไม่เห็นกระดิกให้เลย
พอพ่อหนูตามมาเท่านั้นแหละ หนูก็ดิ้นขลุกขลักๆ
ตอนเย็น เราจอดรถเงียบๆพ่อคุยกับจนท.ประกันในรถ เสียงดังใช้ได้
หนูก็ดิ้นอย่างกับจะให้พ่ออุ้มทั้งๆที่ก่อนหน้านี้นอนนิ่งเชียว


ส่วนวันนี้หนูตอบสนองเสียงดนตรีอย่างชัดเจน
คลาสสุดท้าย แม่เปิดเสียงเพลงที่มีทำนองคุ้นๆ หนูก็เริ่มเตะถีบยกใหญ่
ต่อจากนั้น เราต้องไปงานคริสมาสต์ของ รร. อนุบาลหนึ่ง
แม่ไปยืนชมการแสดงใกล้ๆ แล้วก็รู้สึกว่าชอนซาเต้นร๊อคอยู่ข้างในค่า ..

งานที่แม่ไปวันนี้ ที่จริงแม่ไปกินเท่านั้นเอง
พ่อโทรมาเรียกไป โดยไม่ได้บอกชัดเจนว่างานอะไร
พอมาถึงก็เข้าใจเอง โอ้ โห ... รร.อนุบาลบรรดาพ่อแม่ทั้งหลายอยากให้ลูกมีเกรด
ส่งลูกเข้าที่นี่ แม้ว่าแพง ..
แม่มองพ่อแม่ที่ยุ่งวุ่นวาย กับการช่วยลูกๆแต่งตัวเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดการแสดง
แล้วอดคิดถึงตัวเองไม่ได้ว่า .. อีกหน่อยเราต้องวุ่นวายอย่างนี้ไหมหนอ ..
เราจะเว่อร์ เห่อวิ่งไปดูลูกตัวเองเมื่อถึงคิวเขาอย่างนี้ไหมหนอ

พ่อหนูไปนั่งถ่ายรูปให้ที่หน้าเวที ..
่พ่อล่ะ เมื่อถึงวันนั้น พ่อจะเป็นพ่อที่ีมีเวลามาให้ลูกอย่างนี้
หรือติดงาน ปล่อยให้แม่มาคนเดียวไหม ..

แม่อดคิดอะไรเรื่อยเปื่อยไม่ได้เลย


อ้อ ... เมื่อวาน แม่เพิ่งมีความรู้สึกว่า
หนูเริ่มมีัอารมณ์ของตัวเองบางอย่าง ที่แม่ต้องเ่ิริ่มเรียนรู้แล้วด้วย
ตอนนี้แม่ยังไม่สามารถอธิบายให้ชัดเจนได้ แต่หนูกำลังไม่ใช่แค่สิ่งมีชีิวิตที่นอนนิ่งๆแล้วหละ

แม่รู้สึกอย่างนั้น

2006/12/19

**พอน้าไก่ได้ยินว่า ตอนนี้หนูสัปดาห์ที่ 28 แล้ว แม่จะได้รอหนูแค่อีก สิบสัปดาห์เท่านั้น

เร็วจริงๆใช่ไหม ..