เกือบ อุบัติเหตุ

หมูทองลูกรัก ..

คุณย่าเคยห้ามเคยเตือนเราทั้งคู่ พ่อกับแม่ ไม่ให้ไปงานเกี่ยวกับเด็กอะไรทั้งสิ้น
ไม่ว่าจะเป็นงานวันเกิดขวบแรก (ขวบแรกของเกาหลีเป็นงานใหญ่ ที่จัดได้ว่าเป็นงานจำเป็นสังคมเชียวหละ)
หรือไปเยี่ยมคลอด หรืออะไรบรรดาที่เกี่ยวกับลูกชาวบ้าน

ถ้าพ่อกับแม่ไม่ได้เกิดอุบัติเหตุแรกกัน เราคงไม่ฟังกันตามประสาหัวสมัยใหม่แหละ
อุบัติเหตุนั้น น่าแปลกใจมาก วันต่อมาหลังจากไปงานโดนเบียดทันที
แล้วเราก็ไม่กล้าทำกันอีก ...


เมื่อวานนี้ แม่ควรต้องกลับรถเพื่อวกเข้าบ้าน แต่แม่กลับเลือกวิ่งลงซอยตรงหน้าแทน
พอลงไปได้ โดยไม่ได้คิดอะไร รถแท็กซี่วิ่งมาด้วยความเร็วสูง
ในวินาทีสั้นๆ แม่มองเห็นความเร็วสูงของแท็กซี่ที่พุ่งมาทางด้านข้าง และเสียงวิ๊ดดดดดด ของตัวเอง
ไม่มีเสียงโครม ตามมาอย่างที่คิด แท็กซี่เบรคดีรถเราห่างกัน 1 ซม.ได้
สัญชาติญาณที่กำลังจะถูกชน ทำให้แม่ไม่ได้หยุดรถแต่กระโดดไปข้างหน้าต่อให้พ้นรถเจ้ากรรมนายเวร

ในความตกใจ นึกไม่ออกว่าต้องทำยังไงต่อไป แต่หันไปเห็นแท็กซี่วิ่งปรู๊ดต่อหายไปแล้ว
แม่ห่วงแต่หนู ได้แต่ปลอบว่า ไม่เป็นไรนะลูกๆ
อีกใจหนึ่งก็ขอบคุณ ปู่ย่าตายายคุณพระคุณเจ้า ใครก็ได้ที่ทำให้แคล้วคลาดไม่กระเด็นไปทั้งแม่ทั้งลูกครั้งนี้

ใจยังไม่หายสั่น ขับรถด้วยความระวัง ๆ ๆ ตลอดเส้นทางกว่าจะถึงบ้าน ช่างน่ากลัวเหลือเกิน
แม่แทบผวากับรถบรรทุกในทางแคบๆ
ขณะจอดรถเข้าซอง รู้สึกได้เลย ว่าพุงแม่มันแข็งปั๋ง หนักอึ้ง
แม่รีบกดลิฟต์เข้าบ้านหน้าซีด เรียกพ่อในห้องน้ำออกมาอย่างตื่นๆ

หากเกิดอุบัติเหตุอย่างนี้ ปกติแม่ไ่ม่อยากบอกพ่อ เพราะแกบ่นเก่งยิ่งกว่ายายแก่อีก
แต่ท้องแข็งอย่างนี้ ไม่ได้การ
ทันทีที่ได้ยิน พ่อสารภาพทันทีเลยว่า ความจริงเมื่อวานพ่อไปงานทลมา (วันเกิดขวบแรก) แต่ไม่บอกความจริงกับแม่
พ่อจำเป็นต้องไป เพราะเพื่อนร่วมรุ่นทั้งหลายบังคับว่าต้องไปให้ได้ ห้ามขาด
แม่้ร้องไห้โฮ .... ทันที ไม่รู้ว่าเพราะตกใจ หรืออะไรไม่รู้ แต่ถ้าได้ร้องออกมาคงสบายใจ

ไม่น่าเชื่อ แต่แม่ก็ยังตกใจกับเกือบอุบัติเหตุครั้งนี้
ไม่น่าเชื่อ ว่ามันจะเกี่ยวข้องกัน

นับรวมแล้ว เรามีเหตุการณ์แบบนี้ สามครั้งแล้ว ตั้งแต่วันแต่งงาน พ่อไปงานแต่งคนอื่น เมื่อใกล้งานแต่งตัวเอง
ผลคือ อุบัติเหตุในวันก่อนงานแต่งหนึ่งวัน


แม่ยังนึกหวาดเสียวไม่หายเลยลูกจ๋า ถ้าเราสองคนแม่ลูกกระเด็นไปเพราะแรงชนของรถ
ถ้าหนูเป็นอะไร ถ้า... โอย มันน่ากลัวที่สุด




ตั้งแต่วันที่หนูเหยียดขายาวๆนานๆในพุงแม่เป็นต้นมา หนูตัวหนักขึ้นมากเลยลูก
เวลาแม่เปลี่ยนอริยาบถเร็วๆนี่ มันเหมือนวูบอย่างหนักในพุง
ที่เรียกว่า อริยาบทของแม่นั้น คือ การพลิกตัวนอน หรือการลงนอนอย่างรวดเร็วจากท่ายืน

หนูเองก็คงมีพื้นที่น้อยลงใช่ไหมลูก เพราะหนูไม่ค่อยจะดิ้นโลดโผนเท่าไหร่แล้ว แต่ขยับตัวเรื่อยๆให้แม่สบายใจเท่านั้น
วันไหนนะ แม่จะได้จับเท้าหนู จับศอกหนูอีก

ความจริงแม่เองยังรู้สึก กระฉับกระเฉงคล่องตัวอยู่เลยนะลูก
วันนี้ แม่เดินเข้าซอยบ้านน้าอ้อย แม่ยังรู้สึกเหมือนวิ่งได้ และก็เดินเร็วอย่างกับคนตัวเปล่า ไม่ได้หอบลูกมาด้วยอย่างนั้นแหละ

นี่แม่จะทำยังไงดี กับเดือนหน้าอีกเดือนที่รับปากสัญญาเอาไว้แล้วว่าจะทำงาน
มันขับรถลำบากแล้วหงะ ...

พรุ่งนี้เราคุยกันต่อนะลูก

2007/1/20