แม่รักหนูนะคะ

ลูกจ๊ะ ..ลูกรักของแม่

ทุกครั้งที่อยู่ในช่วงต่อของอายุที่สำคัญๆของหนู แม่จะรู้สึกได้ว่า มีการเปลี่ยนแปลง

ครั้งนี้แม่ตกใจมาก .. เพราะกางเกงที่ซื้อมาสำหรับใส่ตลอดช่วงตั้งครรภ์ เกิดดึงไม่ขึ้นเสียแล้ว
แม่มองจากกระจกในห้องน้ำ พุงใหญ่เหลือเกิน ได้แต่บ่นกับหนูว่า ทำยังไงดีหนูแม่ใส่กางเกงไม่ได้แล้วหรือนี่

คุณย่าพูดจนเบื่อ ให้แม่ใส่กระโปรง
เพื่อนคุณย่าทำหน้าบี้ ถ้าแม่เป็นลูกสะใภ้แกหละก็ คงเสร็จไปแล้ว โดนบังคับใส่กระโปรงไปเรียบร้อยแล้ว
แม่แก้ตัวได้ด้วยประโยคเดียว "ไม่มีกระโปรงค่ะ"

ความจริงที่นี่ไม่เหมือนเมืองไทยบ้านเรา ที่ร้อนตลอด
เสื้อผ้าที่ได้รับจากลูกพี่ของพ่อเขา เป็นกระโปรงสีแดงแปร๊ดสำหรับสปริงหรือหน้าร้อน
ใส่ออกไปตอนนี้ ท่อนขาเป็นน้ำแข็งกันพอดี ..

ตกใจว่าใ่ส่กางเกงตัวที่ต้องการไม่ได้ ก็เลือกตัวที่ยืดได้ดีกว่า ออกไป
ตอนค่ำ แม่ไปแวะจัดการเรื่องคอมพ์ ให้น้าอ้อย จึ่งรู้ตัวอย่างชัดเจนว่าพุงแม่ทั้งใหญ่ทั้งหนัก
เวลานั่งกับพื้น มันแทบจะย้อยลงมาจิ้มพื้นแล้ว
แน่นเอามากๆเลยเชียว ได้แต่นึกในใจว่า ไม่ได้การงานนี้

เพราะสองสามวันมานี่ แม่ลดการออกกำลัง แต่กินจุเกินปริมาณไปมากทีเดียว
ต้องฟิตอย่างสุดๆเสียแล้ว คงไม่มีอะไรสายเกินไปสิน่า ..

กลับถึงบ้าน แม่กดเรียกลิฟต์ลงมาแล้ว แต่หันไปมองบันไดแล้วชั่งใจว่า "เดินขึ้นชั้นเจ็ดกันดีไหม"

เอาก็เอา ..
การตัดสินใจแน่วแน่ มีผลให้พลังบ้าหลั่งอย่างท่วมท้นเสมอสำหรับแม่
โอ้ โห เจ็ดชั้นนี่เรื่องเล็กแค่นี้เองเหรอ

ไม่เมื่อย ไม่เหนื่อย ไม่เวียนหัว ไม่ล้าหมดแรง
แต่หายใจไม่ทันแล้ว
แ่ม่อ้าปากหายใจสั้นๆ เร็วๆ เปิดประตูเข้าบ้านแล้วพุ่งเข้าห้องหาพ่อที่ดูทีวีอยู่เลย

เขาว่าผู้ชายไม่ค่อยมีเซนส์นะ ถ้าเป็นแม่คงตกอกตกใจว่า ทำอะไรมา ทำไมทำท่าเหมือนจะขาดใจ
แต่พ่อหนูนี่มัวแต่ทำท่าล้อเลียนแม่ อย่างทะลึ่งทะเล้นตามแบบพ่อตั้งนาน
แม่ก็หอบแทบตายอยู่นานมากเหมือนกัน
กว่าพ่อจะถามว่า แม่เป็นอะไรทำไมต้องเหนื่อยขนาดนั้น

แม่จัดแจงตัวเอง เปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วขึ้นเครื่องออกกำลังอีกหนึ่งหอบ
ไม่แน่ใจว่า เครื่องออกกำลังนี้จะมีผลดีมากแค่ไหน แต่อย่างน้อยก็ทำให้หัวใจเราเต้นตุ้บตั้บแรงๆได้สักพักแหละน่า
เมื่อหัวใจเต้นตุ้บตั้บแรงๆ มันก็จะเผาผลาญเกิดพลังความร้อน และผลแห่งการออกกำลัง แม้น้อยนิดก็คงดีกว่านั่งเฉยๆแหละ

ความตั้งใจจนปั่นให้มันออกมาเช่นนี้ มันเคลื่อนไหวหัวใจแม่จังเลยลูก
ความรัก ไม่ได้นั่งเฉยๆแล้วสามารถรู้สึกรักได้อย่างนี้เองหนอ
เมื่อเราตั้งใจและทุ่มเทลงไปอย่างอัตโนมัติแล้ว หัวใจเรามันเต็มปริ่ม
น้ำตามันคลอตา แม่ถลามาหาคอมพ์จะมาบอกรักลูกทันที

วันนี้แม่รู้สึกพิเศษกว่าวันไหนๆที่ผ่านมา โดยไม่เกี่ยวว่ามันเป็น 14กพ. อย่างเต็มที่จริงๆจ้ะ

เรื่องที่สอง ..
แม่กับพ่อกำลังเก็บเกี่ยวของใช้ของหนู จากที่โน่นที่นี่
เราเป็นพ่อแม่ที่ไม่มีให้ทุ่ม(ด้วยเงิน)แล้วลูก พ่อเก่งเรื่องเสาะแสวงหาของถูก
พ่อทำได้ดีกว่าแม่จ้ะ แกกำลังสะสมโน่นนิดนี่หน่อย ไว้ให้ลูก
เมื่อวาน พ่อซื้อเสื้อเด็กอ่อน แพเนต จ็อกกอรี ให้หนูได้สามตัว ในราคาถูกมาก
แต่ไซส์ก็ได้มั่วมาประสาพ่อ ที่ไม่รู้เรื่องอีกนั่นแหละ
ได้มาสามตัว หนูคงได้ใส่แค่เดือนเดียวเท่านั้น

วันนี้ พ่อหาผ้าห่อหน้าหนาวของหนูมา ปกติแล้วเป็นชิ้นที่แพงมากโดยแม่ไม่เคยคิดจะซื้อเลย
คิดเอาเองว่า ถึงเราไม่มีผ้าชิ้นนี้ แม่คงเอาผ้าอื่นห่อๆหนูแล้วรีบขึ้นรถก็จบ
อีกอย่าง กำลังจะหมดหนาวแล้ว พ่อบ้าเห่ออยากได้นั่นนี่มากกว่าแม่อีก
พ่อยังหาเตียงเด็กอยู่ แม่อยากให้หนูนอนข้างๆแม่กับพ่อไปจนกว่าจะโต (โดยไม่กลัวว่าหนูจะโดนทับหรอก)
พ่ออยากจะทำอะไร แม่ก็ปล่อยให้พ่อทำไป มันไ่ม่เสียหายอะไรหรอก แค่ทำให้แม่มีความพยายามในการขวนขวายหาของให้หนูน้อยลงเท่านั้น

พ่อหนูเขาทำตัวสมกับที่เรียกตัวเองว่า เป็น เจบีอาปา เนาะ (พ่อนกนางแอ่น)
อีกไม่นาน เราคงจะได้พบกันแล้วลูก
แม่จะตั้งใจขยันหมั่นออกกำลัง ให้มากๆ เืพื่อให้ช่วงเวลาเครียดแห่งการคลอดของเราสองคนสั้นที่สุดที่จะเป็นไปได้

รักลูกจังจ้ะ

2007/2/14

*หัวข้อไดอารี่วันนี้ เลียนแบบมาจากน้าต่อ ที่อยู่ดีๆก็บอกแม่เฉยๆอย่างนี้ ก่อนจะลาจากกัน ทำแม่ตกใจจนน้ำตาไหลเลยลูก
แม่ว่ามันเป็นคำพูดที่ซึ้งใจแม่ที่สุดแห่งปี 2006 ถึง2007 ตอนนี้เลยจ้ะ