เริ่มต้นใหม่

ชอนซาของแม่ ..

ตอนนี้เราเริ่มปีใหม่ของฟ้าทางฝั่งนี้แล้วหละ ไม่นานมานี้แม่เคยถามคนเกาหลีคนนึงว่า ทำไมคนเกาหลีจึงให้ความสำคัญกับวันเดือนปีทางจันทรคติมาก เขาบอกตามความเห็นตัวเองว่า
ในแง่ส่วนตัวแล้ว วันเดือนทางจันทรคติ มีอิทธิพลกับฤดูกาล อากาศสารพัดแม่นยำกว่าของสากลมาก
เช่น ในวันของปฎิทินนี้ จะมีกำหนดวันเริ่มฤดูต่างๆไว้ด้วย ซึ่งก็จะแน่นอนทุกครั้ง
เช่นเคยที่ผ่านมา เขาบอกว่า หากเลยวันซอลนัลมาแล้ว อากาศจะอบอุ่นเตรียมเข้าฤดูใบไม้ผลิเลย
ซึ่งจากที่แม่ไม่ค่อยหนาวเท่าไหร่ (เพราะมีหนู) ก็ยังไม่ค่อยหนาวเหมือนเดิม
ที่เจจู ดอกไม้บานสะพรั่งบรรยากาศสปริงเต็มตัวแล้วด้วยซ้ำ

ดังนั้น วันที่เราจะได้พบกันมันใกล้เข้ามามากแล้วนะลูก ..
หนูถีบด้วยเท้าแข็งๆมาถึงซี่โครงทางซีกขวามือแม่ บ่อยมากขึ้น ดิ้นได้สม่ำเสมอมาก แสดงว่ายังมีพื้นที่พอเพียงให้หนูเยอะเลยละสิ
ท้องแม่ใหญ่มากลูก แม่ใจใหญ่โตเตรียมไว้ให้หนูอย่างเพียงพอเห็นไหม ฮ่า ๆๆ

เช้่านี้ แม่ไปหาหมอฟันมา ที่หน้าเคาเตอร์ เห็นพุงแม่ก็ขยับจะเอ่ยตั้งแต่เปิดประตูเข้าไปเลย
แล้วเธอก็เอ่ยจริงๆว่า อาจจะทำอะไรไม่ได้ก็ได้นะ
อาการแม่มีเพียง เหงือกที่บวมปวดตุ้บๆน่ารำคาญ เพราะข้างๆตรงนั้นมีฟันผุแตกทิ้งเอาไว้นั่นเอง
แล้วก็ไม่ได้ทำอะไรจริงๆ หมอแค่ให้ไปพบคุณหมอที่คลีนิคแม่่เพื่อให้ทางโน้นรับผิดชอบ สั่งยาที่ไม่มีอันตรายต่อหนูให้แทน หมอแนะนำน้ำยาฆ่าเชื้อให้เท่านั้น
เราไม่ได้เสียหายทางการเงินเลยแม้สักสิบวอน
แล้วแม่ก็เพิ่งรู้มาด้วย ว่าจะขูดหินปูนหรือทำอะไร เขาจะสะดวกเอาตอนช่วงหนูอายุ 4-7 เดือนมากกว่า
ช่วงนั้น แม่ยุ่งกับเรื่องการเดินทางไปโน่นนี่มากเลยลูก สี่เดือนแม่ยังไม่ซ่าส์เท่าไหร่นัก
ห้า-หก-เจ็ด เวลาผ่านไปเร็วมากๆ ตอนนั้นแม่ไม่ปวด เลยไม่นึกถึงอะไรเลย

พ่อเป็นคนมารับมาส่ง พยาบาลส่งซองรายงานให้ไปขอยาจากคลีนิคแม่
พ่อโทรกลับมาปรึกษาแม่อีกครั้ง "เพื่อเห็นแก่ชอนซา เราอย่ากินยากันเลยดีไหม?"
พ่อพูดเหมือน พ่อต้องกินเองงั้นแหละเนาะลูก
แม่เองก็ไม่เดือดร้อนอยู่แล้ว ถามพ่อกลับไปว่า "จำได้ไหม เมื่อตอนท้องใหม่ๆ ฉันท้องอืด เธอขวนขวายไปหาซื้อยาแก้ท้องอืดสำหรับญ มีครรภ์มา เธอยังเห็นมันวางอยู่ในตู้เย็นใช่ไหม"
แม่แค่พูดวนๆเวียนๆให้พ่อรู้เหมือนกัน ว่าแม่ก็รักหนูไม่น้อยกว่าพ่อหรอก ดังนั้นไม่ต้องมาทำเสียงถามเครียดๆ
แม่เข้าใจความรู้สึกอย่างนี้ดี

ฟันแม่อ่อนแอมากจ้ะลูก ในช่องปากแม่ เป็นสิ่งที่ไม่อยากจะอ้าให้ใครเห็นมากที่สุด
แม่เดาว่า คุณยายท้องแม่โดยยังไม่ได้เตรียมตัวอะไรมาก อาหารการกินช่วงนั้นก็ไม่รู้ว่า แคลเซี่ยมพอหรือเปล่า
แต่อย่างน้อย ตอนแม่อยู่ในท้องคุณยาย แม่ก็คงดูดเอาแคลเซี่ยมจำนวนมากของคุณยายมาด้วยเหมือนกัน
ผลคือ ทั้งแม่และคุณยาย กระดูกไม่ค่อยจะแข็งแรงทั้งคู่

เขียนถึงตรงนี้ แม่เข้าใจความลำบากของคุณยายในเวลานั้นจริงๆ
ตอนนั้น ไม่มีสินค้าเสริมแคลเซี่ยมมากมายอย่างทุกวันนี้ หน้าที่การงานอีกต่างหาก
สมัยนั้น คุณยายก็คงคล้ายๆแม่อย่างนี้ ชีวิตการงานคือช่่วยแบ่งเบาำภาระรับผิดชอบของคุณตาด้วย
อย่างนี้ไหมนะ ที่เราจะรู้จักบุญคุญพ่อแม่ก็เมื่อเรามี ไอ่ลูกหมาตัวน้อยของเราเอง อย่างนี้

พ่อกับแม่กำลังค่อยๆแพ็คข้าวของเตรียมย้ายในสัปดาห์หน้านี้แหละจ้ะ ตอนนั้นหนูจะอยู่ในสัปดาห์ที่ 38แล้ว
ในทุกระยะของหนูนี่ มีสิ่งที่ต้องระแวดระวังเต็มไปหมด วันนี้แม่ไม่ได้ทำอะไรกับฟันเลย เพราะหนูโตแล้ว
ตอนหนูยังเล็ก แม่ก็กลั๊ว กลัวเหลือเกิน ว่า หนูยังบอบบาง ไม่อยากทำอะไรกระทบกระเทือน
ที่ไหนได้ โตเป็นตัวแล้ว ยิ่งต้องระวังให้มากขึ้นอีก

2007 ปีนี้ เราทั้งสามคนกำลังจะเริ่มต้นชีวิตกันใหม่อีกครั้งพร้อมกัน ลูก

รักจ้ะ
2007/2/20