เด็กดี

Good boy ! 우리천사

ก่อนเริ่มเขียนทุกสิ่งทุกอย่างตรงนี้
แม่กุ้งอยากขอบคุณแม่โรสจากใจจริงมากๆ จากใจจริง
ที่ตามติด การออกมานอนยิ้มของชอนซา อย่างเกาะติดสถานการณ์จริงๆ
ทั้งๆที่เราอยู่ไกลกันแสนไกลกันนัก ..

เข้ามาทีไร พบความห่วงใย และอยากรู้ความเป็นไปทุกครั้งอย่างนี้
รู้สึกดีๆๆๆๆๆ ดีมากมายเลย ขอบคุณจริงๆเลยค่ะ


ชอนซาของแม่ ..

วันนี้ไม่ใช่วันนัด .. และพรุ่งนี้ก็ไม่ใช่วันนัดตัวจริง
แม่ตั้งใจไปรพ.ด้วยตัวเอง
ไม่สนใจ วันนัดอะไรของหมอแล้ว
ความจริง เลทกว่าวันนัดหลายวันอยู่แหละ แต่คำนวณแล้ว อย่างนี้น่าจะดีกว่า
ก็เลยไปกันวันศุกร์ เช่นเมื่อก่อน

หมอคงงง กับ "วันนึกอยากมา" ของแม่ด้วยแหละ
พอไปถึง ก็ตามเคย แม่นั่งซักหมอ ด้วยคำถามซ้ำไปซ้ำมา
เรื่องของเรื่องทั้งหมด เกิดจากความกังวลใจ
จากคำพูดของพ่อ ที่บอกแม่แค่คร่าวๆ ไม่มีรายละเอียด
ว่าแม่อาจจะได้ถูกใช้ "ยาเร่งคลอด" กรณีหนูไม่มีอาการอยากจะออกมา
จนนานเกินไป ..

ก่อนได้อุลตราซาวด์ หมอพูดอย่างสบายใจแต่แบ่งรับแบ่งสู้
หมอคงรู้แล้วหละ ว่าแม่กังวลใจเรื่องอะไร
แม่ฟังหมอพูดแล้วรู้สึกดี
ความตั้งใจของหมอคือ ถ้าไม่จำเป็นก็อยากให้แม่ได้คลอดเอง
ถูกใจแม่กุ้งของหนูเป้งๆ แหละ
หมอคนนี้ เป็นอย่างนี้มานานแล้ว ทำได้ดั่งใจแม่ดี
ไม่รู้ว่าเป็นลักษณะคุณหมออย่างนี้อยู่แล้ว
หรือว่าหมอจับจุดแม่ถูกก็ไม่รู้

นานมาแล้ว เมื่อครั้งที่แม่มาพบหมอคนนี้ครั้งแรก เมื่อสองปีกว่ามาแล้ว
แม่มาเพราะ ที่คลีนิคโน้นต้องการให้แม่รีบเอาตัวอ่อนเล็กๆในพุง
ที่ดูท่าทางแล้วอาการจะไปไม่รอด ออกซะ

ความที่แม่เป็นเพียงแค่ "ผู้ถูกแจ้งให้ทราบอาการตัวเอง" เท่านั้น
แม่ไม่ยอมอยู่เฉยๆหรอก
ดิ้นรนหาคลีนิคใหม่ .. เพื่อความแน่ใจ

และ ณ ที่นี่ หมอกลับแสดงอาการพิศวง เหมือนกับเข้าข้างแม่
สนับสนุนให้รอดูให้แน่ใจเสียก่อน แล้วค่อยทำอะไรที่เจ็บปวด
ในที่สุด ระยะเวลานั่นเอง เป็นสิ่งที่ำทำให้แม่ยอมรับสิ่งที่เกิดขึ้นได้

จนวันนี้ หมอยังคงทำได้ดั่งใจแม่เหมือนเดิม อีกแล้ว ..

หมอพูดได้จริงใจ และได้อย่างใจแม่มากที่ตั้งใจจะให้วิธีที่ดีที่สุดกับแม่
แต่หากถ้า ไม่ได้ แกก็มีวิธีจะทำให้แม่ยอมรับอีก

ในที่สุด เราก็ซาวด์ดูสภาพทั่วๆไปภายในครรภ์กัน
ก่อนอื่น หมอกดๆดูก่อน
แล้วแจ้งข่าวดีให้แม่ทราบ ว่าหนูเลื่อนลงมาจับจองที่ทางแล้ว
เป็นคำตอบของคำถามแม่ก่อนเข้ามา ว่า
อยากรู้ว่า หนูเลื่อนลงเข้าเชิงกรานหรือยัง?
แล้วการเลื่อนลงสู่เชิงกรานนั้น ควรจะเลื่อนกันเมื่อใด

เมื่อสักครู่นี้ หมอหัวเราะและยังตอบแม่ไม่ได้ แต่ชวนเข้าห้องตรวจกัน
ต่อจากการกด หมอให้คำตอบและยืนยันกันด้วย อุลตราซาวด์อีกครั้ง
แสดงให้พ่อดูว่า เห็นไหมว่า
มองหาศรีษะไม่ค่อยได้แล้ว แสดงให้เห็นว่าหนูเริ่มเลื่อนลงแล้ว

แล้วชี้ให้ดูน้ำคร่ำกับลักษณะของรก
ว่า น้ำคร่ำยังอยู่ในสภาพดี รกก็ได้แสดงว่ามีการเตรียมตัวแล้ว

จากทั้งหมด หมอไม่ให้คำตอบแน่นอนชัดเจน
แต่ชวนว่า สัปดาห์หน้าเรามาตรวจปากมดลูกกันอีกทีเถอะ
(เพราะแม่ชักนำให้หมอตรวจตอนนี้ ทันทีที่เห็นหน้า)
จนถึงเราจะตรวจความเครียดโดยผ่าน อัตราการดิ้น
อัตราการเต้นของหัวใจ ของหนูเหมือนครั้งที่แล้วอีกครั้ง

เมื่อรู้สภาพทั้งหมด แม่ได้แต่ถอนหายใจอย่างโล่งอก
ชมหนูดังๆว่า เด็กดี ทันที

พอออกจากห้องหมอ พ่อบอกว่า
พ่อนึกออกแล้ว ครั้งหนึ่ง
อาจารย์หมอที่รพ.บอกเราว่ากำหนดของหนูคือ วันที่23
แต่เราสองคนยืนยันกับแกว่า 17ต่างหาก
แล้วเราก็แจ้งทุกคนมาตลอดว่า 17
ตอนนี้พ่อเพิ่งนึกออก ..

ความจริงสิ่งที่พ่อเล่า ถ้าใช้เหตุผลนิดนึง มันก็ไม่ถูกนักหรอก
แต่แม่ว่ามันฟังแล้วสบายใจดี เล่าให้คุณยายที่กำลังกังวลฟัง

เราแวะซื้อน้ำยาซักผ้า น้ำยาปรับผ้า น้ำยาอาบน้ำสระผมโลชั่น
ให้หนูก่อนกลับเข้าบ้าน
แล้วแม่ก็เริ่มรู้สึก ความไม่สะดวกสบายของร่างกายท่อนกลางตัว
ในตอนเย็นมากขึ้นๆ .. นั่งไม่ค่อยลงแล้ว ..
เหมือนมีอะไรมาค้ำๆ .. อยู่ดีๆ ท้องแข็งปั้ก จนแม่ไม่สบายเอาเสียเลยจริงๆ

แต่แม่สบายใจ สบายใจมากขึ้นจริงๆ
รอหนูอย่างใจจดจ่อ และรู้สึกว่าวันที่เราจะได้พบกันใกล้เข้ามาอย่างรู้สึกได้จริงๆแล้ว ..

รักหนูจ้ะ