วันนั้นกำลังจะมาถึง

ชอนซาที่รัก..

วันนี้วันที่14แล้วจ้ะ ใกล้ความเป็นจริงเข้าไปทีละวันๆ
หนูดิ้นน้อยลงแน่นอน ตามประสาเด็กใกล้คลอด
ทุกครั้งที่แม่จับเท้าหนู ที่หนูดิ้น แม่จึงจะรู้สึกถึงความเป็นจริง
ว่ามีหนูอยู่จริงๆในท้องแม่ ยังดิ้นอยู่ และยังรอวันพบกันอยู่

คุณยายมานั่งรอหนูได้วันสองวันแล้วหละ
ส่วนแม่ ยังจินตนาการถึงการมาของหนูไม่ออกเลย

เรายังคงยุ่งกับเรื่องบางอย่างที่ยังไม่ลงตัว ในบ้านเรา
(แม่กับพ่อน่ะนะ)
หลายคนโทรมาถามไถ่กันใหญ่ ว่าคลอดหรือยัง
ท้องแม่ก็มีปรากฎการณ์หลายอย่าง อันซึ่งไม่แน่ใจ
เช่น ตื่นมาแล้วรู้สึกเจ็บไปหมด ตั้งแต่พุงด้านล่าง
จนถึงปากช่องคลอด

เวลานอนก็มักไม่พลิกตัว พอรู้สึกตัวปุ๊บ ก็เจ็บพุงด้านที่ถูกห้อยอยู่
ตกเย็น พุงก็มักจะหนักๆ ถ่วงๆ เสมอ
บางครั้งก็จะเจ็บแบบเสียวๆที่ปากมดลูก

หลายๆอย่าง ที่แม่ไม่แน่ใจสักอย่างว่าเราเหมือนคนท้องปกติหรือเปล่า

พุงโตๆอย่างนี้ แม่ก็ยังไปไหนมาไหนแบบเขินๆอยู่


ส่วนเรื่องความกังวลนะลูก แม่ปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปแล้วหละ
ถึงเวลาเราจะรู้เองว่า เราจะพบกันแบบไหน
แต่แม่รู้ึสึกว่า ชอนซากำลังจะเซอร์ไำพรซ์แม่ยังไงไม่รู้หละลูก

อยากพบกันจังเลย ..แม่จะได้เห็นชัดๆเต็มสองตาสักทีว่า ไม่ได้ฝันไป

2007/3/14