ชีวิตใหม่ "เด็กชายรีอัน ชอน"

ลูกแม่..

หลังคลอด แม่ได้นอนในรพ.แค่สองวันครึ่งเท่านั้น
เราประสบความสำเร็จในการคลอดกันเองลูก
ในความเป็นจริง ..หมอน่ะ เขามีหน้าที่แค่มารองรับเวลาหนูออก
ช่วยพิจารณาว่า ตอนไหนจัดการเปิดประตูรับหนู (กรีด)
หรือจะเปลี่ยนเป็นผ่าคลอด ซึ่งตอนนั้นหมอคงได้ทำงานเต็มๆ

หลังจากเปิดประตูปล่อยหนูออกมา ก็ปิดประตู(เย็บ) น่ะเอง

อาจจะมีคนไม่คิดอะไรกับการผ่าคลอด
แต่หนูเอ๋ย ... แม่กลัวมันขึ้นสมองเชียวหละ

แอบเห็นห้องติดกัน นอนหมดความรู้สึกในรถเข็นคนไข้
ถูกเข็นกลับห้องมา ... น่ากลัวจัง
ไม่เหมือนคนคลอดลูก แต่เหมือนคนผ่านสงครามมากกว่า



ปาป๊าหนูถามแม่เป็นการส่วนตัวว่า
แล้วนี่มีอีกคน จะไหวเหรอ ?

แม่รู้สึกดีใจที่ได้ให้พ่อของหนู ได้มีโอกาสเห็นการต่อสู้แห่งชีวิตแบบนี้
ในเวลานั้น ไม่มีใคร มีแต่แม่เท่านั้นที่จะให้ชีวิตลูกได้
ตอนที่แม่เบ่งแล้วหัวหนูโผล่ แล้วผลุบเข้าไปอีก เพราะแม่หมดแรง
ในที่สุด แม่ถามพยาบาลว่า ไม่มีวิธีอื่นอีกแล้วหรือ
แต่ก็ไม่ได้หมายความถึงการผ่าตัด
คุณพยาบาลแสนดีตอบว่า
ไม่มีค่ะ .. มีแค่แรงคุณแม่คนเดียวเท่านั้น

ตอบได้น่าชื่นใจมาก ..

แม่เล่าอย่างนี้ หนูจะได้รู้ก่อนที่จะมีโอกาสได้เห็นด้วยตาตัวเอง
ว่าสมควรหรือยัง ที่เพศแม่ควรได้รับการยกย่อง
ดูแลและรัก ผู้หญิงเพศแม่ให้มากๆนะลูก


แม่ไม่รู้เลยว่า การดูแลตัวเองหลังคลอดจะยุ่งยากมากมายขนาดนี้
ตอนนี้แม่ยังต้องแอบคุณยายออกมาใช้คอมพ์เลย
ขอบันทึกวันละสั้นๆก่อนแล้วกัน
หลังจากนี้เมื่อแข็งแรงกว่านี้ แม่มีเรื่องอยากเล่าเยอะแยะเลย

อ้อ หนูเปลี่ยนชื่อแล้วนะลูก

ีเด็กชายรีอัน ชอน
หรือเรียกตามแบบเกาหลีได้ว่า "ชอนรีอัน"ค่ะ
แปลตรงตัวว่า ผู้เห็นอนาคต ผู้หยั่งรู้ ผู้มองการณ์ไกล

ที่สำคัญ ความหมายนี้ต้องรวมกับนามสกุลตัวนี้เท่านั้น

พ่อโม้ว่า ทั่วประเทศเกาหลี อาจจะมีหนูคนเดียวที่ชื่อนี้

รู้ว่าพ่อคุย แต่แม่ก็อยากเห็นด้วยจริงๆ

แล้วแม่จะบอกอีกทีนะ ว่าทำไม ..

รักจัง
แม่หนู