ฮันโบรึม หนึ่งรอบจันทร์ สิบห้าวัน รีอัน

ลูกที่แม่กำลังรักมากขึ้น ... รีอัน

เรื่องความรักเป็นเรื่องละเอียดอ่อน จริงๆนะ
แม่รู้ตัวเสมอว่า แม่ชอบสับสนเรื่องความรัก
ถามตัวเองเสมอว่า อย่างนี้หรือเปล่าที่เรียกว่า รัก
เรารักหรือยัง?
หรือไม่ก็ ..ทำไมเราไม่เห็นรักง่ายๆเหมือนคนอื่นๆเขานะ

แม่หาตัวตนของความรักไม่เจอง่ายๆหรอกลูก
รอจนกว่า จะเห็นชัดขึ้นมา เมื่อนั้นแหละ แม่ถึงจะรู้..

แม่ได้ยินคนพูดเสมอว่า รักของผู้หญิงเรา เริ่มจาก1ไปหา100
ตรงข้ามกับผู้ชาย

แม่ไม่พูดถึงเรื่องของผู้ชายดีกว่า แม้ว่าหนูจะเป็นผู้ชาย

แต่แม่ขอยืนยันว่า ผู้หญิงแบบแม่ เป็นอย่างนั้นจริงๆ
ความรักของแม่จะค่อยๆเพิ่มพูนขึ้นเรื่อยๆ
และฝังรากลงลึกเรื่อยๆด้วยเช่นกัน

จำได้ไหม ..
แม่ไม่ได้ร้องไห้ในห้องคลอด (แต่พ่อบอกอย่างประทับใจตัวเองว่า พ่อน้ำตาไหล)
สำหรับแม่ตอนนั้นไม่มีความประทับใจ หรือปลื้มปิติหัวใจบานแฉ่งเลยสักนิด
จำได้อย่างเดียว คือ กลิ่นของลูกในอ้อมกอด ว่าหอมเหลือเกิน
และคงไม่ลืมกลิ่นนั้นไปตลอดแน่ๆ
นอกนั้นแม่นอนสั่น ฟันกระทบกันกึ้กๆเลยลูก
(หมอบอกว่า เพราะร่างกายเสียเลือดไปมาก)


จำเสียงร้องของลูกได้อีกอย่าง มันติดหูจริงๆ

วันนี้หนูอายุได้ สิบหกวันแล้ว
อายุความเป็นแม่ของแม่ด้วยเช่นกัน
แม่จะเขียนถึงหนูที่อายุสิบหกวันนี่แหละ
ว่าหนูเปลี่ยนไปยังไง
และแม่เปลี่ยนไปยังไงด้วย

แม่รู้สึกเหมือนหนูมองเห็น
แต่ทุกคนยืนยันว่า หนูยังมองไม่เห็น

แต่แม่เห็นสายตาหนูสนองตอบ เวลาแม่เปิดนมเตรียมให้หนู
หนูเหมือนจ้องจะงับแล้ว
มีครั้งหนึ่งที่หนูงับเหมือนปลาฮุบเหยื่อจริงๆ โดยไม่พลาดเป้า
เอาหละ หนูจะมองเห็นหรือยัง ไม่สำคัญแล้ว
แม่ขอเหมาของแม่เองว่า หนูกับแม่เราเห็นกันแล้วกันเนาะ


เวลาหนูมองดูแม่แล้วยิ้มให้
มันเป็นยิ้มที่ทำให้แม่ตกหลุมรัก หนุ่มน้อย(มาก)คนนี้ได้ทันทีเลยแหละ


หนูยังคงชอบมองกล้องนิ่งๆเวลาถ่ายรูปเหมือนเดิม
บางทีก็ยิ้มให้ .. บานแฉ่งบ้าง
โพสต์ท่าที่ต้องการบ้าง

สองวันก่อน ทำยังไงหนูก็ไม่ยอมนอน
แม่ให้นมตามที่หนูอ้าปากขอตลอด
หนูตาปรือเวลานอนดูดนมเพลินๆ
แล้วฉับพลันก็จะลืมตาปิ๊งขึ้นมา เป็นอย่างนี้อยู่หลายรอบ

แม่ไม่ไหวแล้ว ยกหนูไปให้คุณยายที่อีกห้อง
แล้วกลับมานอน ..
คุณยายอุ้มมาคืน แล้วบอกว่า หนูตดแล้ว

อ้อ อย่างนี้นี่เอง คุณยายจับหนูไประบายลมออก
ส่วนหนูน่ะ อึดอัดนอนไม่หลับ ได้แต่อ้าปากขอนม
หนูคงคิดว่า ดูดนมแล้วมีความสุขจะได้หลับได้

แม่เีรียนรู้ข้อที่หนึ่งค่ะ

วันต่อมา หลังจากคุณยายตรวจดูพุงหนูว่าแน่นปั๋งแล้ว
ก็สั่งไม่ให้แม่ให้นมหนูอีก
ว่าแล้วคุณยายก็ห่อตัวหนูอย่างอบอุ่น แล้วบรรเลงการกล่อม
หนูนอนนิ่ง จนหลับไป

แม่เรียนรู้วิธีกล่อมหนูนอนอีกข้อค่ะ

วันต่อมา แม่ถามอาจุมมา*ที่มาช่วยแม่ดูแลลูก
ถึงวิธีต่างๆของเกาหลี
เขาใช้"ยาแก้ตกใจ" กัน
ว่าแล้วอาจุมมาก็เทออกมาสองเม็ด จับหยอดปากหนู
แม่นี่ใจร้ายเหลือเกิน ปล่อยให้อาจุมมาทดลองวิธีใหม่ โดยไม่มีข้อมูลที่ชัดเจนอะไรเลย

วันนั้นทั้งวัน หนูนอนดีมาก นอนดีจนแม่คิดว่า หนูคงเมาเสียมากกว่าหละ
ไม่เอาแล้ว แม่คงไม่ใช้ยาสุ่มสี่สุ่มห้าอย่างนี้อีก

แต่วันนี้แม่ได้มีโอกาสกล่อมหนูด้วยตัวเอง
แม่ฮีมเพลงไปเรื่อยเปื่อย เท่าที่จะนึกออก
ห่อหนูด้วยผ้านุ่มๆ อย่างอบอุ่น เหมือนที่คุณยายทำ
บางตอน นึกเพลงไม่ออก แม่ก็แต่งเมโลดี้ของแม่เองหละ
ในที่สุด หนูก็ตาปรือหลับไป โดยปราศจากนม

โอ้วววว .... แม่ทำได้แล้ว แม่เป็นแม่ไปอีกหนึ่งบทเรียนแล้วลูก
ดีใจจัง

ก่อนหน้านี้ วิธีที่แม่ใช้ให้หนูนอนคือ ปล่อยให้หนูนอนดูดนมจนหลับ
แต่หนูไม่ใช่ตุ๊กตา พอย่างเข้าอายุสิบวันขึ้นมา วิธีนี้เริ่มใช้ไม่ได้แล้ว

หลังจากนี้ อีกเมื่อไหร่ หนูจะไม่ยอมให้แม่กล่อมนะ
ถึงตอนนั้น แม่จะงัดวิธีไหนออกมาดีหนอ

ตั้งแต่คืนที่แม่อุ้มหนูไปส่งให้คุณยาย
แม่ก็ตั้งใจว่า จะพยายามจนถึงที่สุดก่อน
ถ้าไม่ที่สุดจริงๆ จะไม่กวนคุณยายหละ
หลังจากนั้นเป็นต้นมา
หนูนอนดีมาก ในคืนแรก นอนมากกว่าตื่นมากินนม
(แม่คิดว่าหนูเมาไงลูก)

เมื่อคืน หนูตื่นตามเวลาทุกสองชั่วโมงเป๊ง
หลังจากอิ่มนมหนูก็จะผละออก แล้วหลับเองเลย

แม่เคยคิดว่า การต้องตื่นกลางดึกมาให้นมลูกนี่
สุดจะยอดทรมาน
ตอนนี้แม่ก็ยังไม่เปลี่ยนความคิด
ดีอย่างเดียว ที่แม่ไม่ต้องสะลีมสะลือไปชงนมใส่ขวด
แค่เปิดให้หนูดูดก็จะแย่แล้ว
บางครั้งแม่เคยปล่อยให้นมที่แน่นคัดเต้า หยดไหลใส่ผ้าห่อหนูตั้งนาน
ตื่นมาเก็บเต้า แม่ก็ยังงง ว่านี่เราตืนมาให้นมตั้งแต่เมื่อไหร่
ไม่รู้ว่าละเมอให้นมลูกหรือเปล่าหละนี่ ...


เวลาหนูร้องไห้เสียงดัง
เพราะแม่งุ่มง่ามเปลี่ยนผ้าอ้อมให้ช้า
แม่รู้สึกตัวได้เลย ว่าแม่ยังสามารถข่มใจทำเสียงอารมณ์ดีอยู่ได้
ทั้งที่ใจยุ่งเหยิงไปหมดแล้ว
แม่ตั้งใจทำเสียงอารมณ์ดีๆ พูดกับหนูตลกๆ
(หวังว่าหนูฟังออกแล้วจะหัวเราะออกมาแทนน่ะ)
รู้สึกความเปลี่ยนแปลงในตัวอย่างชัดเจนเลยว่า
"นี่เราทำได้หรือนี่.. ุถ้าไม่ใช่แม่คงทำไม่ได้"

แม่ค้นพบว่า ยิ่งหนูโตขึ้น รู้ความมากขึ้นเท่าไหร่
หนูกับแม่จะมีปฎิสัมพันธ์กันมากขึ้น สื่อสารกันมากขึ้น
นี่ยังไง ที่แม่บอกว่า แม่กำลังเพิ่มพูนความรักขึ้นเรื่อยๆน่ะจ้ะ

ที่มานั่งพิมพ์ นี่เพราะหนูยอมให้แม่กล่อมจนหลับ นอนนิ่งๆไปแล้ว
น่ารักเสียจริง เด็กดีของแม่ ..

แม่จ้ะ ..

**หนูเกิดมาทันโครงการรัฐช่วยเลี้ยงลูก พอดีเลย
อาจุมมาบอกว่า มาบ้านเราเป็นครอบครัวที่สอง
อบรมเดือนกพ. แล้วเริ่มปฎิบัติงานเดือนมีค.
ทำไมพอดีกันอย่างนี้หละจ๊ะ

อายุสิบห้าวัน ตัวเริ่มพองขึ้นแล้ว
จบกันที ความเหี่ยวแรกเกิด อิอิ