รีอันครับ ..
แม่มานั่งที่นี่ในเวลาไม่ปกติอีกแล้ว ตอนนี้ทุกคนกำัลังนอน
แม่ให้นมเพื่อให้รีอันหลับต่อ แล้วรอเวลาป้อนยา .. บวกอาการเซ็งๆในหัวใจ

ใช่แล้วลูก หนูต้องเจอกับยาสุดขมอีกแล้ว
เมื่อชั่วโมงที่ผ่านมา แม่ป้อนหนูไปทีนึงแล้ว ร้องลั่นแถมอึของท้องเสียระเบิดออกมาหมดเลย
ยังไม่พอ หนูโก่งตัวเอาทั้งหมดที่แม่เพิ่งยัดเข้าไป พุ่งออกมาหมดด้วย

พ่อบ่นออกมาว่า แม่ให้หนูกินยาอีกแล้วเหรอ
ถ้าย่าอยู่แถวๆนี้ ย่าคงผสมโรงว่าแม่ด้วยคน
เฮ้อ ... แม่เซ็ง

ก็ถ้ารีอันไม่กินยาตามหลังตามกำหนด หนูจะถ่ายทิ้งออกมาหมดเลย ไ่ม่เหนื่อยเหรอลูก
ส่วนแม่นั่น เหนื่อยแบบไ่ม่รู้สึกตัวแล้ว
รีอันเริ่มอาการไม่สบายเนื้อไม่สบายตัว มาตั้งแต่วานซืนตอนค่ำ
พอไปถึงบ้านย่า หนูก็อ้วกพุ่งหมดเลย
ระหว่างทางกลับบ้าน พ่อกำลังจะพาแม่ไปซื้อรองเท้าหนูก็อาเจียนอีก
กลับถึงบ้าน หนูอาเจียนทุกสามสิบนาทีก็ว่าได้
โดยที่แม่ยังไม่ได้ป้อนโจ๊กมื้อเย็นให้เลย
นมที่กินไปล่าสุดก็ออกมาหมดแล้ว ที่นี้พุงรีัอันจะเหลืออะไรล่ะ
แต่สามสิบนาทีครั้งนี่ น้ำสีเหลืองๆเขียวๆมันมาจากไหนกันนักมากมายอย่างนี้

เราสองคนพ่อแม่ ทนดูได้ชั่วโมงกว่าๆหลังจากนั้น (เบ็ดเสร็จสองชั่วโมงกว่าๆ) ตัดสินใจพารีอันไปโรงพยาบาล ห้องฉุกเฉิน
เจอหมอกร่าง วางท่า (พ่อบอกงั้น) วินิจฉัยว่ารีอันไม่อึ(วันนี้วันเดียวเท่านั้นน่ะนะ) แก๊สเลยดันเข้าไปอยู่ในลำไส้ คำตอบคือต้องสวนออก

เฮ่อ .. แม่จะมีหน้าไปเถียงหมอเหรอคะ
รีอันอึทุกวัน เพิ่งจะวันนี้แหละ เพราะแม่ไม่ว่างจัดๆ เอาหนูไปส่งย่าก่อนเวลาเป็นชั่วโมง
จัดการให้รีอันอึก่อนไม่ได้เลย
ไม่ได้อึหนึ่งวันนี่ ส่งผลขนาดนี้เหรอ ...

แต่แม่ก็ไม่กล้าว่าอะไร
ณ เวลานั้น ทุกอย่างอยู่ในมือคนนี้ มิฉะนั้นแล้ว พวกเราจะมายืนกันอยู่ที่นี่ทำไม ถ้ามาแล้วไม่ยอมเขา
นี่แหละ .. ตรงนี้แม่ก็เริ่มเซ็งแล้วลูก

แม่ทนมองหนูนอนร้องไป เบ่งอึไป หลังจากอัดยาเข้าไปสิบนาที
เรารออีกห้านาที หนูไม่มีอึออกมามากนัก แต่หยุดอาเจียนไปแล้ว
พ่อพาเรารอดูอาการรีอันต่อ ไม่มีอะไรเกิดขึ้น เลยกลับบ้าน

พบอึกองหนึ่งตุงในผ้าอ้อม ลักษณะปกติแบบที่รีอันผลิตทุกวัน

แต่หลังจากนั้น หนูอาเจียนต่ออีก สองครั้ง ดิ้นร้องตลอดคืน (คงเพราะปวดท้อง)
แม่เดาว่าหนูคงปวดท้องเพราะแก๊ส เลยเอาแอร์เอ๊กซ์ที่เพิ่งซื้อมาจากเมืองไทยมาหยดให้รีอัน
พ่ออุ้มหนูเดินวนไปวนมา แม่ชิงหลับต่อแล้ว รู้สึกตัวอีกที แปดโมงเช้า พ่อออกไปเมื่อไหร่ไม่รู้
เหลือเราสองคน แต่หนูคงหลับเลยหลังจากนั้น

แม่ให้เครดิตแอร์เอกซ์ ... (ใช่หรือเปล่าไม่รู้ แต่หนูหายน่ะ)

ตื่นเช้าขึ้นมา รีอันคว่ำเล่นอยู่ก่อนแม่แล้ว
พอเห็นแม่ตื่น หนูเลยลุกขึ้นนั่ง
แล้วทันทีทันใด หนูทำหน้าเหมือนปวดอึ
แม่รีบหันไปคว้ากระโถน ขณะถอดผ้าอ้อม ..แม่เห็นลิ่มเลือดออกมาจากก้นหนู
โอ เหมือนวันที่แม่จะคลอดหนูเลย ไอ่ลิ่มแบบนี้มันออกมาก่อนเราจะไปรพ.กัน

แล้วหนูก็เบ่งปู้ดป้าด อย่างลั่นบ้านลงกระโถนกองมหึมา แบบปนกันทั้งเหลวและนิ่ม
มีเส้นใยคล้ายโยเกิร์ตผสมในทุกส่วน

ไม่ต้องคิดแล้ว แม่เตรียมตัวไปรพ.เลย
พ่อโทรมาพอดี เลยได้ไปด้วยกัน
หมอคนเดิม เห็นผลการวินิจฉัยเมื่อคืน แล้วนั่งพิจารณารีอันละเอียดกว่าคนอื่นเป็นสามเท่า
ทำหน้ามึนตึ้บแล้วส่งรีอันไปอุลตราซาวด์
ตอนนั้นหนูง่วงแล้ว และสิ่งที่จำเป็นคือ ท้องต้องอิ่มจึงจะหลับได้
แต่หมอไม่อนุญาติเราป้อนอะไรลูกหมาไส้กิ่ว ที่อดนมอดข้าวมาตั้งแต่เมื่อวานเย็นเลย

แม่ทำใจทนอุ้มหนูที่กำลังเริ่มงี่เง่าเพราะง่วงจัดและหิวสุดๆ
จนหนูเหนื่อยหลับคาบ่าแม่
อิคนป่วยที่มาคิวก่อนเรา ก็ตรวจละเอียดอย่างนานมาก
กว่าจะถึงคิวหนู เด็กที่หลับไปแบบหิวๆ จะมีอารมณ์ดีๆให้ตรวจง่ายๆเรอะ
แม่ต้องทนจับหนูขึงพืดให้หมอทำใจเย็นๆทาเจลไปด้วย
มองหาตัวเชื้ออย่างใจเย็นๆที่จะยืนยันว่าหนูเป็นอะไรกันแน่
เราตะโกนโต้ตอบคำถามกันแข่งกับเสียงกรีดร้องของหนู
ตอนนั้นสติที่เหลือของแม่คือ ทำอะำำไรก็ทำไปเหอะหวะค่ะ ให้มันเสร็จเร็วๆแล้วกัน
จะได้พาลูกชั้นกินนม แล้วกลับบ้านนอน

หมอคนนี้ไม่กล้าระบุเพราะรีอันนอนดิ้นเป็นไส้เดือนหิวแม่
ดิ้นทีพุงกระเพื่อมที ภาพในจอก็ดิ้นไปด้วย

นับถือเราสองคนมากที่บ้าทำกันได้ขนาดนั้น .. อันนี้แม่เซ็งสะสมแล้ว

หมออีกคนถูกตามตัวมา ดูมีสมาธิดีกว่าคนเมื่อกี้และอาวุโสกว่ามาก
ดูได้ไม่นานก็ระบุแน่นอนเลย ว่าหนูเป็นจังยอม 장염 - ลำไส้อักเสบ - enteritis

เสียค่าซาวด์ไปเจ็ดหมื่นแบบเบิกประกันไม่ได้
ได้ความสบายใจของหมอในการระบุโรคให้ลูก ให้พ่อกับแม่แน่ใจแล้วพากันรักษาให้ถูกทางต่อไป
พ่อโยนความผิดให้หมอกร่างเมื่อคืน ที่ทำหมอเก่งของเราสับสน

แม่ดันปากไวแย้งหมอที่คิดว่าหนูให้น้ำเกลือไปแล้ว - ว่ายังค่ะ
หนูเลยเสร็จ นอนให้น้ำเกลืออีกขวด

ก่อนมา แม่ก็บอกพ่อแล้วว่า ถ้าหนูต้องโดนให้น้ำเกลือ แม่คงทนมองไม่ได้แน่

แต่หนูโชคดี เราเจอพยาบาลที่ดูมาดแล้วว่า เธอค่อนข้างมั่นทีเดียว
คลำหาเส้นเลือดรีอันไม่นาน เสียบรีอันทีเดียว ..
แล้วรีอันก็ไม่มองหน้าเจ๊พยาบาลคนนั้นอีกเลย ทั้งที่ก่อนหน้าโดนเสียบหนูโปรยยิ้มหวานสเน่ห์ ฟันล่างกระต่าย พร้อมตาหยีๆสุดใจอยู่ดีๆ

เธอไม่ทำให้แม่หวาดเสียด้วยการ จิ้มเข็มน้ำเกลือที่หลังมือแบบปกติเหมือนผู้ใหญ่
แม่ได้ยินบางคนพูดว่า เด็กบางคนโดนจิ้มที่หัวบ้างที่เท้าบ้าง อิ๊ยยย


(จะมาเขียนต่อค่ะ)