รีอันเอ๋ย...
แม่หาเวลามานั่งบันทึกยากมากเลย หนูต้องการคลอเคลียแม่เกือบตลอดเวลา
นอกจากเวลาแม่พาหนูไปส่งไว้กับย่า หนูก็จะเล่นดีๆให้ย่าดีใจ หัวใจพองๆได้หลายชั่วโมง
ดูเหมือนเก่งมาก แต่พอเห็นแม่ปุ๊บ หนูจะสติเด็กดีแตก กลายเป็นหนุ่มอ้อนแม่ได้ทันที
เมื่อสักครู่แม่เอาหนูวางนอนบนกองขยุ้มผ้าห่ม แล้วแอบย่องมาตากผ้าที่สะสมไว้เป็นสัปดาห์ กว่าจะได้ซัก
ตั้งใจไว้ตั้งแต่เมื่อวานว่า จะบันทึกเรื่องหนูป่วยให้เสร็จ เพราะตอนนี้หนูหายแล้ว(แม่คิดว่า) เดี๋ยวคงต้องย้อนหน้าไปบันทึก เพราะมีเรืองที่แม่ดีใจที่สุดในโลกตั้งแต่เลี้ยงหนูด้วยนมแม่มา
(และเช่นกัน จะกลับมาเขียนเรื่องนี้ต่อค่ะ)
1 comment:
มาเขียนต่อให้จบซะดีๆๆ หลอกให้มาอ่านนี่นาป้า อิอิอิ
ขอบคุณนะป้าที่เป้นห่วงกัน เป็นแม่คนพลังจะถึกประมาณหนึ่ง แล้วพอรู้ตัวว่าลูกหายป่วยก็จะอ่อนยวบยาบอีกประมาณนึง อิอิอิ
ดีใจที่รีอันไม่เป้นไรมากแล้ว จะได้พองลมต่อเหมือนเดิม อิอิอิ
ปล มีใครบอกแล้วยังว่าทำไมถึงเป็นมิชลิน ป้าลองไปหาดูโลโก้ยางยี่ห้อมิชลินดิ หน้าตาเหมือนรีอันเลย โดยเฉพาะความอวย ^________^
Post a Comment