วันเด็กแรก เดินทั่วบ้านวันแรก

รีอัน..
แม่ต้องรีบแจ้นมาเปิดบันทึกให้ลูกก่อนนาฬิกาตีสิบสองที
อย่างกับซินเดอเรลล่าเลยฮ่ะ

เดือนห้า วันที่ห้า ซึ่งเป็นวันเด็ก(เกาหลี)ปีสองพันแปดร้อย
รีอันลุกขึ้นมาเดินเต็มตัว วันแรก
ไม่ใช่สี่ก้าวแล้วล้มอีกต่อไปแล้ว
เหมือนฤกษ์งามยามดี รีอันเดินเอาเดินเอา จากผนังด้านหนึ่ง ออกสู่ระเบียง
พักทีระเบียง แล้วหมุนตัวกลับเข้าบ้าน
ยึกยักสะดุดตรงขอบประตูระเบียง เสียการทรงตัวแล้วลุกมาใหม่
เดินวนไปวนมาอยู่นั่นแหละ

ตอนแรกก็ไม่คิดอะไร เห็นเดินนานเข้า เดินอยู่นั่นแหละ เลยเริ่มเอะใจ
ไปหยิบกล้องมาถ่ายวิดีโอ (ทีตอนนี้หละเดินไม่เก่งเท่า)

นึกถึงรายของอั๊ตจังที่ลุกมาก็เดินรอบบ้าน
เด็กๆคงมีัวันของเขานะ เช่นว่า วันนี้แหละ
แล้วเขาก็ทำได้เอง

แม่เพิ่งอ่านหนังสือพบพอดีว่า สำหรับเด็กแล้วการทรงตัวสำคัญกว่าการเดิน
ที่ยึกยักๆอยู่น่ะ คือกำลังฝึกการทรงตัว
แต่สำหรับผู้ใหญ่(โง่ๆ-อ่านแล้วคิดอย่างนั้นจริงๆ-ว่าตัวเอง)
มักคิดว่า เดิน สำคัญกว่าการยืนให้มั่นคง
ถ้าเดิ็กยืนได้มั่นคง ก็จะเดินเอง

เราจับมือรีอันจูงเดินมาได้สองหรือเกือบสามอาทิตย์ได้มั๊ง
แล้วก็มีวันนี้ --
หลังจากแม่อ่านหนังสือ แม่ก็ไปยืนเชียร์ให้หนูยืนให้มั่น แทนลากหนูเดิน
เชียร์ได้วันเดียว ลูกก็เริ่มเดิน
(ไม่ได้หมายความว่า เดินได้เพราะแม่เปลี่ยนทัศนคตินะ เรื่องบังเอิญมากกว่า)

วันนี้วันเด็กแห่งเกาหลี ลูก
แม่อ่านพบในหนังสือพิมพ์ว่า มีเด็กที่แม่เป็นคนฟิลิปปินส์ เขามีภาษาเกาหลีแย่มาก
เรื่องจริง สำหรับเด็กนักเรียนเกาหลีทุกคน คือ วิชาภาษาเกาหลียากที่สุดในวิชาทั้งหมดครับ
แม่ตัดสินใจว่า แม่ต้องเริ่มจัดตารางอ่านหนังสือภาษาเกาหลีให้ลูกฟังแล้วหละ
หลังจากที่อ่านภาษาอังกฤษอยู่นั่นแหละ
อ่อ .. ดังนี้แล้ว เห็นทีต้องอ่านภาษาไทยด้วยหละ ฮ่าฮ่าฮ่า
ใครจะรู้ คิดสนุกๆเอาเองว่า อยากสอนภาษาไทยให้ลูกครับ
(ทำได้เปล่าไม่รู้ ตอนนี้ดองจานชามไว้ในอ่าง ล้างกันสามวันครั้งแล้วเนี่ยะ)

แม่เหนื่อยจนลิ้นพองแล้วลูก แต่รักหนูสุดใจเลย
ผลงานของวันเด็กแรกของลูก คือรูปถ่ายเซ็ทนี้ครับ

รักหนูมาก
แม่และพ่อ