อยู่ดีๆ วันนี้เห็นอาการที่ไม่เคยเห็นในลูก
เขาชะงักเมื่อทำอะไรบางอย่างเสียหาย ..
ชิ้นแรก ของตกจากเก้าอี้ รีอันเงียบปิ๊บ คงใจระทึกว่า แม่จะทำอะไรกับตูไหมวะ
นึกไม่ทัน เลยไม่ได้รับมุข ไม่ได้ดุอะไร แค่พูดหน้าตาเฉยว่า ใครทำตกนี่
รีอันเหรอ แล้วอุ้มเขาขึ้นมา ..
ชิ้นที่สอง เขายื้อกระดาษชีทจากซังยอง แล้วมันขาดตรงมุม
รีอันเงียบปิ๊บอีกเหมือนกัน เงียบแล้วนิ่ง หน้าตาตกใจ
อันนี้เกิดขึ้นต่อหน้าแม่ เลยต้องวางท่าดุเสียหน่อย
ถือโอกาสหรือเปล่านี่ แต่นะ บอกเลยว่า
ทำเสียงดุ แต่ใจมันเต้นแร็บลิงโลดเลยแหละ
"เฮ้ย เว้ย ลูกรู้ด้วยเฟ้ย ว่าอะไรผิด"
เก๊กดุไม่นานหรอก รีอันสลดจริงๆ แม่จับมานั่งนิ่งๆ เป็นการลงโทษ ก็ยอมทุกอย่าง
แต่ย้ำว่าไม่นาน .. สำหรับเด็กมันคงนานแล้วมั๊ง
อีกครั้ง ลูกรื้อเทปเก่าออกมา แล้วดึงสายเทปยาวออกมา แม่หันมาเห็นพอดี
แค่ส่งเสียงเรียกชื่อเท่านั้น รีอันสะดุ้งโย๋ง แล้วโยนเทปในมือลง เงยหน้ามาร้องไห้แว๊ก
สงสัยตกใจมากกว่าอันนี้
เห็นแล้วก็ำขำด้วยแหละ ..
เรื่องรู้สึกผิดนี่ สอนกันไม่ได้เนอะ ใช่มั้ย ?
เขารู้ได้ไง แม่ไม่ได้ดุบ่อยด้วยนะ แต่เริ่มใช้ไม้พายทำกับข้าวตีก้นแล้ว ถ้ารีอันดื่มนมได้สองอึกแล้วเทออกมาเล่นครึ่งกล่องอย่างนี้
(หาอุปกรณ์ที่เรียกว่า ไม้อบรมนิสัยไม่ได้หงะ )
และสุดท้าย แม่ชมรีอันตะบันแหละว่า "เก่งมาก" เป็นคำภาษาไทยที่พูดกับลูกบ่อยที่สุด
ลูกพูดตามออกมา ได้ยินชัดเจนว่า เก่งมาก แม้สำเนียงไม่ชัดเปร๊ะ แต่แน่ใจว่าเสียง ก นำตามด้วยเสียง ม แน่นอน
จะบอกใครเขาก็คงว่า แม่โกหก ในเมื่อหนูไม่พูดให้ตลอดอย่างนี้
จดเอาไว้ ปลื้มคนเดียวดีฝ่า แหะๆ
* ณ วันนี้ 14เดือน 15วัน พอดิบพอดี
3 comments:
ต้องขอโทษกุ้งก่อนล่วงหน้าเลยสำหรับคอมเม้นต์ที่จะเขียนต่อไปนี้
ต้องขอโทษเพราะเรารู้ว่ามันไม่ใช่ธุระอะไรของเรา ลูกกุ้ง กุ้งจะเลี้ยงแบบไหนจะทำอะไรกับเค้าก็เป็นของกุ้ง แต่เราไม่อยากให้กุ้งตีรีอันเลยอ่ะ เราคิดว่าเด็กเนี่ย มันฝึกยากสอนยากก็จริง แต่มันสอนได้ฝึกได้โดยที่ไม่ต้องตีนะ การลงโทษด้วยการตี เรารู้สึกว่ามันเป็นสิ่งที่เรากำลังบอกเค้าว่า การใ้ช้กำลังคือสิ่งที่ถูกต้อง คือวิธีแก้ปัญหา และคนที่มีอำนาจคือคนที่ใช้กำลัง ถ้าไม่พูดถึงเรื่องพวกนี้ เอาพื้นๆเลยนะ ก็สงสารรีอันอ่ะ :*(
ไม่ต้องขอโทษเลยปิ เราเข้าใจความรู้สึกเมื่อเราจะบอกใครเรื่องแบบนี้
แต่เราดีใจที่ปิบอก อันนี้เรียกว่าหวังดีมากที่สุด และจริงใจมากที่สุด -- เราชอบอย่างนี้แหละ ..แฮ่
เราไม่อยากตีลูกเหมือนกันนะ อดท๊นอดทน แต่คนเกาหลีบอกให้ใช้ไม้เรียว ไม่ให้ใช้มือ บางคนก็บอกว่า ต้องรีบตีกัน ณ ขณะนั้นเลย
ในเหตุผลของปิ เราเห็นด้วย ตั้งแต่วันที่จดบันทึกข้างบนนี้ หลังจากนั้นแล้ว เรากับลูกไม่มีเหตุการณ์ที่ต้องใช้กำลังกันอีกเลย
ขอบคุณมากนะ ^^
กลัวกุ้งจะโกรธน่ะ ต้องขอโทษก่อน (และยังยืนยันที่จะขอโทษต่อไปถึงแม้กุ้งจะบอกว่าไม่เป็นไร แหะๆ คือเราว่าคนเป็นแม่ทุกคนก็คงอยากเลี้ยงลูกในแบบของตัวเองที่ตัวเองเห็นว่าดีอ่ะนะ คงไม่อยากให้ใครมาพูดงั้นงี้ ถ้าเป็นคนอื่นเราคงไม่พูด แต่เห็นรีอันมาแต่เล็กแต่น้อยก็เลยตู่รู้สึกเหมือนลูกตัวเองอ่ะ)
เรื่องตีไม่ตีนี่จะว่าไปเมื่อก่อนจะมีลูก เคยมีคน(ฝรั่ง)ถามเรา ว่าควรจะมีการตีเด็กมั้ย เรายังตอบไปว่าควร เพราะเด็กวัยเล็กๆเรื่องความผิดถูก-ดีชั่วเป็นเรื่องที่ abstract มากสำหรับเค้า การตีน่าจะเป็นการสอนเค้าว่าอะไรผิดอะไรถูกให้มันเป็นรูปธรรมขึ้น คือทำไม่ดีจะโดนตี เด็กก็จะได้รีเลทได้ แต่เราย้ำว่า ต้องตีแล้วสอน ต้องบอกเด็กว่าทำไมถึงตี ไม่ใช่ตีด้วยอารมณ์ เพราะถ้าอย่างนั้นมันคือการระบายอารมณ์ของเรา ไม่ใช่การสอนเด็ก
เราว่าเรื่องที่คนเกาหลีให้ตีด้วยไม้ เราว่าเมคเซ้นส์นะ เพราะเราก็เคยคิดว่าไม่ควรจะตีด้วยมือเหมือนกัน ตอนแรกเราก็ไม่รู้ว่าทำไม รู้แต่เป็นความรู้สึก แต่เรามานึกๆดู ลอจิคของเราคงเป็นแบบว่า ถ้าตีด้วยมือนี่มันมีโอกาสสูงที่จะทำไปด้วยอารมณ์ แบบว่าโกรธหรืออดไม่ทันก็ตีผัวะไป แต่ถ้าลงว่าสามารถหันไปหาไม้มาตีก่อน ก็น่าจะแสดงว่าอารมณ์ผ่านการกลั่นกรองและตกตะกอนมาแล้วในระดับหนึ่ง (หรือเปล่าไม่รู้) อันนี้ความคิดเราอ่ะนะ
เลี้ยงเด็กต้องอดทนมากจริงๆ สู้ๆจ้า เอาเป็นว่าจะตีหรือไม่ตีก็ขอให้รีอันเป็นเด็กดี อย่าทำให้คุณแม่เหนื่อยมากละกันนะ ^_^
Post a Comment