ว่าไปแล้ว ก็ทำไม่ได้อีก

ตื่นเช้ามา พร้อมกับความคิดแรกว่า "สงสัยต้องหย่านมแม่ให้รีอันแ้ล้วหละ"
เรามักเชื่อว่า ความคิดแรกของวันเป็นสิ่งมหัศจรรย์เสมอ มันมาแบบเสียงในหัวทำนองนั้น
เหตุผล เพราะเจ็บหัวนมแล้วจัง

แต่พอไปเข้าห้องน้ำ เจอหน้าสือที่ป๋าบิลล์วางค้างไว้ แล้วยังพับหน้าไว้ด้วย
เขียนบอกว่า กรุณาอย่าหักหาญน้ำใจเด็กด้วยการหย่านมแม่หรือเลิกขวดนมเลย
ให้คิดถึงจิตใจเด็ก.. บลาๆ
สรุปก็คือ สิ่งที่สำคัญว่า สารอาหารในน้ำนม คือ การได้นอนในอ้อมกอดแม่ เป็นการสัมผัสรักที่ยิ่งใหญ่ที่สุดแล้ว

เปลี่ยนใจเลยเรา ..

แล้วลองเริ่มเอานมสดใส่ขวดให้ ไม่รู้ว่ารีอันหิวหรือไร เราใส่ลงไปแค่นิดเดียว
เพราะปกติแล้วแค่นิดเดียวแค่นี้ ก็ไม่เคยหมด (ประมาณ40มล.ได้มั้ง)
แต่วันนี้ ดูดแป๊บเดียวหมดแล้ว

ข้าวกลางวันก็แทบไม่ได้กิน เอาแต่งอแง
จับหงายไปหงายมา เห็นฟันกรามอีกข้างกำลังโผล่ปลายแหลมมา
เข้าข้างให้ โดยเข้าใจว่าคงไม่สบายตัว
แต่มื้อเช้ากินกันจนพุงกางแข็งปั้กนี่ไม่เข้าใจหวะ ลูก

รอบเย็น ลองให้ดูดนมจากขวดอีกครั้ง
เหมือนเดิม ดูดไปดุนไป เล่นไป หมดอีก เติมให้อีกนิดนึง คราวนี้แม่ต้องช่วยกิน เพราะรู้สึกว่าลูกอิ่มจัดมาก

เห็นแว๊บๆตอนอาบน้ำให้ ว่าฟันข้างๆสี่ซี่ล่างเหมือนกำลังจะมีการดุนออกมา หรือเปล่าไม่รู้
พรุ่งนี้ จะง้างดูใหม่ชัดๆ


เมื่อวาน ยืนโบกมือให้ผู้คนที่ระเบียงเล่นกับย่า
ย่าพูดว่า อันยองฮาเซโย รีอันเอคโค่ว่า เจโย
แม่ได้ยินกับหู หัวเราะขำกลิ้งเลย
น้ำเสียงเขาตะเบ็งอย่างมีพลังมาก

รักลูกจริงๆ