เราพากันไปนอนตากแอร์เล่นที่รพ.กันมาสี่คืน ..
โชคดีหลาย ที่เป็นสี่คืนร้อนนรกของเกาหลีพอดี
วันเกิดเหตุ
ย่าเป็นคนเจ้ากี้เจ้าการเรื่องนี้ ..
แม่ลืมมือถือไว้ที่บ้าน จึงอยู่ในฐานะ ต้องยอมรับทุกอย่างที่เกิดขึ้น
(แหง๋หละ หากลูกแอดมิทเข้ารพ.ไม่ใช่แม่รับกรรม แล้วจะใคร?)
พ่อเป็นคนพาไป แถมยังใจร้อนเปลี่ยนหมอประจำเบอร์สามมาเป็นเบอร์หนึ่งให้ด้วย
เนื่องจากหมอเบอร์สาม คนไข้เยอะจัด รอไม่ไหว
ตอนแรกไม่พอใจเลย ..
เรามันคนประเภทตัดสินใจว่าอะไรดี ชอบอะไรแล้ว จะเงยหน้าพิจารณาอย่างอื่นยากเอาควร
แต่ทำอะไรไม่ได้แล้ว คิดกลับหัวกลับหาง ดีเหมือนกัน เผื่อจะได้ลองเปรียบเทียบดู
เข้าไปนอนรอบนี้ เหตุเพราะ ลูกแม่เล่นอยู่กับย่าดีๆ แล้วไข้สูงขึ้นเลยสี่สิบองศา(c)
ใครๆก็บอกว่า เด็กเป็นไข้น่ากลัว
ทั้งที่แม่ไ่ม่คิดงั้น แต่เอาเหอะั หยวนๆไหนก็ไหนๆแล้ว
ยอมรับสถานภาพของตัวเอง โทรเลื่อนงาน เก็บของลวกๆ เดินสิ้นเรี่ยวแรงไปหาลูกที่โดนจับฉีดยาโน่นนี่ รอยู่ที่รพ.แล้ว
รีอัน น่าจะเป็นอาการที่น้อยที่สุดในบรรดาเด็กที่แอดมิทเข้าในช่วงนี้
นอกจากมีอาการตัวร้อน รูทืนช่วงตีสองครั้ง ตีห้าครั้ง และบ่ายสี่โมงอีกครั้ง ก็ไม่มีอาการอย่างอื่นอีก
หมอบอกว่า หากเด็กตัวร้อน คือกระบวนการต่อเนื่องไปสู่อาการอื่น
จึงต้องจับตัวร้อนให้อยู่ ไม่งั้นอาการอื่นจะตามมา
เด็กรอบๆตัวเรา ยุคที่เราไปมา เป็นโรคท้องเสีย ตัวร้อน มีน้ำมูก ไอ หลายคนดูเพลียๆ
ส่วนลูกตัวขาวๆของแม่ มีอย่างเดียวที่หนักคือ คิดถึงบ้าน โวยวายชี้ออกนอกประตูตลอดเวลา
ไม่ยอมกลับเข้าห้องตัวเอง
(วันหลังเลยไม่พาออกมาส่งแขก นอกห้องแล้ว ฮีไม่ยอมกลับเข้าจะตามกลับบ้านด้วยท่าเดียว)
สงสารจนแอบพาขึ้นรถวิ่งกลับบ้านรอบนึง
หลังคารถมันเตี้ย ทำให้น้ำเกลือไม่เดิน เลือดไหลออกมาแทน
แม่มันช่างระห่ำมาก เป็นเรื่องที่ให้ใครรู้ไม่ได้ ว่าทำกับลูกอย่างนี้
พอเข้าบ้าน รีอันดีใจ ขอแม่ให้เปิดเพลงให้ฟัง ขอให้แม่ทำโน่นทำนี่ทุกอย่าง ที่เคยทำ
เพิ่งคิดเนี่ยแหละว่า ทำไมรพ.ไม่เปิดเพลงคลาสสิคให้เด็กฟังนะ
แทนที่จะมีทีวีในห้อง เพราะเสียงทีวีรบกวนการนอนมาก
จริงๆแล้วทีวีนี่สำหรับพ่อแม่ ไม่ใช่สำหรับเด็กเลย
กลับมาบ้าน ได้ถ่ายวีดีโอแรกที่พ่อนั่งปอกแอปเปิ้ลให้กิน เป็นครั้งแรกที่รีอันไม่สนใจมาเล่นกล้อง
ถ่ายเสร็จกดดูย้อนคลิปก่อนหน้านี้ เลยได้เห็นความแตกต่างของสีหน้าลูกที่เราไม่ได้สังเกตุ
แน่นอนว่า คลิปก่อนหน้านี้คือ ก่อนเข้ารพ. สีหน้ารีอันมันไม่สบายแล้วนะนั่น แต่เราไม่รู้กันเลย
เปรียบเทียบกับวันนี้แล้ว มันผิดกันมาก
และเมื่อออกจากรพ. ข่าวจากทีวีบอกว่า ไต้ฝุ่นกำลังเตรียมตัวจะเข้า
ฮ่า ฮ่า ได้นอนฟังเสียงฝนกันต่อ ดีจัง
3 comments:
ตอนนี้หายแล้วใช่มั๊ยกุ้ง ถ้ายังขอให้หายไวๆนะ
สวัสดีค่ะ ติดตามอ่านไดน้องรีอันมานานแล้ว แต่ดันโพสไม่เป็น เพราะไม่เหมือนไดที่เราเขียน เวลาโพสไม่ต้องเข้า code แต่ในที่สุด ก็โพสเป็นแล้วค่ะ อยากจะบอกว่างงมาหนึ่งปี ดีใจที่สุดเลยที่โพสได้ซักที คุณกุ้งค่ะ น้องรีอัน น่ารักมาก ๆ เลยค่ะ น่ารักที่สุด ได้ติดตามดูพัฒนาการของน้องรีอันแล้ว มีความสุขตามเลยค่ะ คุณกุ้งบันทึกไดใช้คำพูดสนุกดี น่าติดตามความฮาของน้องรีอันน้อย ดีใจด้วยนะค่ะ ที่น้องรีอันหายป่วยแล้ว ^ ^
คุณbrutusคะ..
ตื่นเต๊นค่า เวลามีแขกหลงมาแบบนี้ ฮ่าฮ่า เห็นหน้าไดอารี่โล่งๆ ไม่ค่อยมีคอมเมนต์ นึกว่านั่งคุยคนเดียว (จริงๆแล้วรู้ว่ามีคนอ่านอยู่หร็อก แต่ไม่เห็นตัวไม่ได้ยินเสียง เลยใจแป้วประมาณนั้น)
ให้ลิงค์ไดของคุณมาบ้างสิคะ จะได้ตามอ่านบ้าง ตอนนี้มีไดให้ตามอ่านจำกัดจัง มัวแต่นั่งเลี้ยงลูก ทำงานหัวปั่น ไม่รู้ชาวบ้านเขาไปถึงไหนกันหมดแล้วอ่ะฮ่ะ
ขอบคุณค่ะ แน่นอนว่าดีใจอ่ะมีคนมาสารภาพว่า เราชอบเธอนะ ใครจะไม่หัวใจพองอ่ะ เน้อ
Post a Comment