เขาว่า การเติบโตต้องปริเปลือกตัวเอง จึงจำเป็นต้องเจ็บกันบ้าง

ยังไม่รู้ตัวว่าพรุ่งนี้กำลังจะได้อดนอนกัน

แม่เหนื่อยจนไม่รู้ตัวว่าเหนื่อยอิ๊บเอ๋งเลยลูก
รบกับเด็กป่วยนี่มันร้ายกาจสุดๆ แต่ถ้าเด็กคนนั้นเป็นลูกของเรา
เราจะลืมไปว่า "เหนื่อยว้อย เลิกร้องเสียทีได้ไหม"

กว่าจะรู้ตัวอีกที หัวมันมึน และน้ำหนักคงลดไปอีกครึ่งกิโล

วันก่อนเข้ามาอัพเดทไดอย่างมีแรงนิดๆ
ว่าในที่สุดก็ปราบตุ่มพวกนั้นได้ ด้วยยาฉีดเข็มเดียว

วันนี้เริ่มเล่าใหม่ดีกว่า ..
รีอันตัวร้อนมาราธอน แบบหาสาเหตุไม่เจอว่าเพราะอะไร
หมอบอกเพียงแค่ว่า ในเลือดมีตัวแอนตี้สูง หมายถึงว่าเขากำลังรบกับอะไรอยู่
แต่หาเหตุให้ไม่ได้ แล้วเปลี่ยนขนานยาลดไข้แทนให้ (ขนานเก่า กรอกกันมากว่าสัปดาห์แล้วไง)
จัดยา(เดา)ให้ใหม่
แต่กินแล้วอาการดูดีขึ้นเรื่อยๆหนิ .. ใช้ได้

ไม่รู้ว่าทำไม ยาเหลือชุดสุดท้าย เลยวางใจว่าพอแล้วดีกว่า
ทีไหนได้ เช้านั้นเลยที่ลูกตัวร้อนแล้วเย็นลงเอง หลังจากแม่นั่งอึดถ่างตาเช็ดตัวให้
แล้วตุ่มก็เริ่มขึ้น แต่แม่เดาว่าเป็นไข้ดอกกุหลาบอีกประเภท
พาไปหาหมอแล้ว แต่หมอประจำพักช่วงนั้น เขาเปลี่ยนหมออื่นให้ ท่านก็ไ่ม่เอาเอง
ตกเย็น ว่างจัด พาลูกอาบน้ำก่อนออกไปดินเนอร์ข้างนอก (นัดกับครอบครัวเพื่อนๆ)

แค่อาบเสร็จเท่านั้น ลูกก็เริ่มเอามือเกาพุงแล้ว
ตายหละ เพิ่งสำเหนียกว่า ตุ่มพวกนั้นหน้าตาเหมือนลมพิษ ลูกแพ้อะไรสักอย่าง
แล้วไอ่ลมพิษนี่นะ คลับคล้ายว่าจะห้ามอาบน้ำนี่หว่า
สายไปเสียแล้ว .. คืนนั้นรีอันนอนดิ้นกระแด่วเป็นไส้เดือน เพราะคันจนถึงตีสี่
แม่หอบลูุกวิ่งไปหาชาวบ้านขอ คาลาไมน์มาทาให้ตอนตีหนึ่ง

ตีสีเพลียหลับไป ตีห้ากว่าลุกมาบรรเลงเพลงคันกันใหม่
ไม่คันเปล่า ร้องไห้บ้านแตกเพราะยิ่งเกาก็ยิ่งพอง ผิวหนังยิ่งร้อนขึ้นเรื่อยๆ
พอแม่โปะคาลาไมน์ให้ มันเย็นจัดคงตีกัน รีอันไข้ขึ้นปรู๊ดกันตรงนั้นเลย
กรอกยาลดไข้แล้วหลับกันต่อ (ตอนนี้เพิ่งคิดได้ว่าเป็นการตัดสินใจที่อันตรายมาก ทุกอย่างทำกันตอนที่แม่มึนไม่รู้ว่าจะทำไงดี ณ เวลานั้นไม่รู้ว่าจะปรึกษาใครดีด้วย )

พาลูกไปรพแผนกฉุกเฉิน ตอนหกโมงเช้า
หมอฉีดยาให้เข็มนึง บอกว่า อาการค่อนข้างหนักนะ สัปดาห์หนึ่งก็ไม่รู้ว่าจะหายหรือเปล่า
ออกจากรพได้ ลูกก็หลับสนิทตั้งแต่ในคาร์ซีทเลย

แต่พอกินยาได้สองครั้ง ทุกอย่างก็ยุบหมด เหลือเพียงรอยด่างให้ช้ำใจทิ้งไว้

เช้าวันรุ่งขึ้น ไข้ขึ้นอีกแล้ว อยากจะกรี๊ด เพราะวันนี้มันเป็นวันอาทิตย์เว้ยลูก
จะไปหาหมอประจำก็ไม่ได้เสียที ต้องไปหาคลีนิควันอาทิตย์อีกแล้ว ลองยาใหม่อีกแล้ว
ดั่งที่คิด หมอใหม่สั่งยาใหม่ให้ ห้ามยาอื่นอีกต่างหาก
แต่หลังจากยาฉีดหนึ่งเข็ม ยากินหนึ่งครั้ง รีอันท่าทางเหมือนเมายา
เกาะแม่เหมือนลุกชะนี งอแงได้ทุกทีที่แม่กระดิกตัวออกห่าง
ไม่กินอะไรนอกจากดูดนมอย่างเดียว
ดูดนมแล้วนอน นอนแล้วนอนอีก
แม่เลยต้องอดข้าวเย็น เพราะรีอันไม่เอาพ่อ (พ่องอนอย่างมากงานนี้)
ร้ายกว่านั้น พ่องอนเรื่อยเปื่อย แม่ต้องหาข้าวให้ลูกและพ่อ ทำโน่นทำนี่ไปด้วย
เซ็งพ่อมากกว่า แต่ลูกร้องก็เครียดกันพอแล้ว เลยไม่อยากหาเรื่อง นอกจากพยายามเปลี่ยนอารมณ์ลูก
ทำัยังไงก็ไม่ขึ้นเอาเสียเลยแหละ

เลยหลับไปด้วยกันเลย ไม่มีข้าวเย็น ไม่ได้แม้กระทั่งล้างหน้าล้างตา

รันทด ㅠ^ㅠ

เช้าวันนี้ ลูกตื่นมาตาใสปิ๊ง แสดงว่าเมื่อวานไม่ได้แกล้งลองใจแม่
แต่ยังดูเหมือนจะตัวร้อนได้อีก เมื่อไหร่ก็ได้

เหนื่อยจะตาย ก็ยังรักษาความคิดว่า หายแล้วหละ หายแล้ว รอบนี้ก็หายแล้วหละ

รู้อีกอย่างไหม ฟันกรามรีอันงอกสองซี่แล้ว ตามติดด้วยแถวหน้าล่างงอกเพิ่มมาอีกละ
ปกติมาเป็นคู่ ตอนนี้มียอดโผล่มาข้างนึงอีกข้างคงไม่นานนี้แหละ

ฟันงอกทีไร แม่สะบักสะบอมทุกทีเลยลูก
แต่ยิ่งรบหนักเท่าไหร่ ก็ยิ่งกอดจูบลูกด้วยความรักที่่มากขึ้นทุกที
ทำไมเป็นงั้นได้นะ ?

*รีอันครบสิบหกเดือนแล้ว ในช่วงนี้พอดี

ผมไม่สบาย แต่พ่อกับแม่ช่างไม่รู้เลย

เห็นไหมว่า อารมณ์ไม่ดี

รีอันกำลังบ่นว่า เซ็ง
มั้ง .. สงสัย