รีอัน..
ถ้าวันนี้แม่ไม่ได้บันทึก ก็แน่ใจได้ว่าแม่ลืมแน่ถ้าข้ามสัปดาห์อย่างนี้ ..
ต้องเขียนๆ แล้วถ่างตานั่งต่อ
*เอาเรื่องใกล้ๆก่อน
ตั้งแต่เมื่อวานและวันนี้ แม่เห็นรีอันนั่งอ่านหนังสือในอ่างน้ำทุกครั้ง เสียงดังอย่างตั้งใจ กระฉับกระเฉง เป็นเรื่องเป็นราว
และ .. เป็นภาษาของลูกที่แม่ฟังไม่รู้เรื่องเลย แต่หนูสนุกมากมาย
วันนี้ ลูกรื้อโบชัวร์จากลิ้นชักของแม่ หนูสนใจมากเดินก้มหน้าอ่านไปด้วย จะออกนอกห้อง แต่กลับเดินชนขอบประตูหงายหลังกระเด้งลงมา แม่เห็นจากทางกระจก อดหัวเราะก๊ากๆๆๆ ไม่ไหว
ลูกโกรธตามเคย -- กรณีเช่นนี้ รีอันโกรธทุกคนที่หัวเราะเขา ด้วยการร้องแบบโกรธมากเสียเลย
แล้วลูกก็รื้อหนังสือลงมานั่งจิ้มอ่าน ตามเรื่องตามราวของลูกอีกแล้ว
ทั้งหมดนี่คือ หนูไม่ได้หยิบหนังสือมาส่งให้แม่อ่านอีกแล้ว เปิดอ่านเสียงลั่นบ้านเอาเองทุกครั้งเลย
**คุยโทรศัพท์ทั้งวัน
ด้วยสำเนียงและลีลาเหมือนพ่อกับย่าเอ็งคุยเลยลูก
มันขำและตลกมาก มีเอียงคอ มีส่งเสียง เออๆๆ ให้ด้วยนะ
มีการทำเสียงแบบกำลังคิดด้วย
ทั้งหมดนี่คือ มีโทรศัพท์มือถือแบกไว้บนบ่า แล้วเดินไปทั่วบ้าน เหมือนพ่อเอ็งไม่มีผิดเพี้ยนเลยลูก
ปัญหาคือ ถ้าเห็นแม่ยกกล้อง หนูจะวางทิ้งทุกอย่าง แล้วรีบวิ่งมาลากกล้องจากแม่ทันใด
เพราะชอบดูตัวเองในกล้องเหลือหลาย
ลูกยังดูทีวีไม่เป็น แต่ดูบันทึกวิดีโอที่มีตัวเองเป็นพระเอก ได้ทีละนานๆๆๆ หัวเราะไปด้วยชี้โบ๊ชี้เบ๊ไปด้วย
แม่เลยไม่มีคลิปนี้เสียที มันตลกมาก หากแอบเก็บได้เมื่อไหร่จะเอามาลงที่ีนี่ฮ่ะ
***วันก่อน (จำไม่ได้แล้วว่าวันไหน)
แม่ยืนล้างจาน ลูกขับรถเล่นไปด้วย บีบแตรไปด้วย
ในหูแม่ได้ยินแต่เสียงน้ำปนเสียงแตรรถลูก แต่อยู่ดีๆก็มีเสียงแทรกออกมา
เป็นเสียงรีอันเรียกแม่ลั่น "ออมม่าาา"
พอหันไปดู ลูกกำลังทำหน้าตาเอาจริงเอาจัง ก้าวลงจากรถด้วย เอามือชี้ไปที่มอนิเตอร์ด้วย
แม่เลยเพิ่งได้ยินเสียงหางๆของออดหน้าบ้าน ของมาส่ง
พอออกไปรับของ (รีอันเดินตามตูดแม่ไปด้วย จะไปดูว่าใคร)
พนักงานส่งของถามรีอันว่า "เรียกแม่ให้ด้วยเหรอ.."
แม่โคตรปลื้มมเลยลูก .. ครั้งแรกในชีวิตที่หนูช่วยแม่เป็นเรื่องเป็นราว
แม่รู้สึกเหมือนมีลูกชายโตอายุสิบขวบเลยนะเนี่ยะ อิอิ
****หนูบอกฉี่จริงๆนะ แต่เอาแน่เอานอนไม่ได้ บอกมั่งไม่บอกมั่ง
ถ้าบอกก็ไม่ผิดหวังจริงๆ
*****หนูบ้วนน้ำออกจากปากได้แล้ว
หลังจากที่ก้มหน้าก้มตาสอนมาสองสามวัน แล้วเลิก เพราะลูกดื่มน้ำเอื๊อกๆท่าเดียว
อยู่ดีๆ รีอันนั่งดื่มน้ำไปด้วย พ่นน้ำไปด้วยเป็นมังกร เสื้อเปียกเปลี่ยนให้ก็เปียกอีก (ถ้าให้ดื่มน้ำอีก)
ลูกเจอแม่หมั่นไส้ไปว่า ทีเวลาแปรงฟันไม่ทำ เวลาไม่จำเป็นนี่เก่งมากลูกฉัน
แลกกับเสื้อเปียก เปลี่ยนกันวันละหลายตัวมาสามสี่วัน ลูกก็เปลี่ยนมายอมบ้วนน้ำ ณ เวลาแปรงฟันที่แม่ต้องการ
พบว่า วันแรก ลูกบ้วนน้ำ 30% วันต่อๆมา จนถึงวันนี้พัฒนาดีขึ้นพ่นได้มากขึ้นถึง(น่าจะ) 50% แล้วลูก
ที่เหลือก็ดื่ม เอื๊อกๆไง ..
แค่นี้หละลูกเอ๋ย แม่นึกออกแค่นี้ ตอนนี้
2 comments:
เหมือนกำลังดูมินิซีรีย์เกาหลี แสดงโดยเด็กชายรีอัน น้องรีอันตะโกนเรียกพี่กุ้งน่ารักดีค่ะ "ออมม่าาา" ดูจิ ตัวแค่นี้ ช่วยแม่เป็นเรื่องเป็นราวได้แล้ว
พี่กุ้งค่ะ น้องรีอัน น่าจะเป็นนักธุรกิจหรือนักวิชาการดีน้า ทั้งคุยโทรศัพท์ติดต่องานทั้งวัน ทั้งอ่านหนังสือทุกเล่มในห้อง ^ ^ วัยกำลังเรียนรู้เลยนะค่ะ
เค้ามาเยี่ยมบ่อยๆ แต่เค้าขี้เกียจเมนท์ อิอิ
เคยบอกคนอื่นว่า เด็กเหมือนผู้ใหญ่ตัวน้อย
เพราะจำได้ว่าสมัยเด็กๆ เราคิดและจำได้หมดแล้ว
เหมือนตอนนี้เลย
แต่น้องสาวที่กำลังจะเป็นหมอจิตเวชเด็กบอกว่า ไม่ใช่
พี่มิงค์อ่ะประหลาด เด็กก็คือเด็ก ไม่มีใครเหมือนเธอหรอก -"-
แต่อ่านเรื่องรีอันแล้วไม่รู้ว่ารีอันจะเหมือนมิงค์
หรือเหมือนเด็กคนอื่นๆทั่วไปนะ อิอิ
Post a Comment