แม่เอารีอันไปฝากไว้บ้านย่า โทรสั่งให้ร้านเอาข้าวต้มเด็กมาส่งที่บ้านย่า
นึกห่วงว่า ร้านเอามาส่งให้ถูกที่หรือเปล่า
เลยโทรกลับไปถาม เจอรีอันรับสาย ขาน"ยอโบเซโย" อย่างชัดเจน
แม่ "รีอัน ออมม่าน๊า"
รีอัน "ออมม่า รีอันบับมอกกอดส่อโย - (รีอันกินข้าวแล้วครับ)"
แม่ "เหรอ กินจุกเหรอ" (จุก-ข้าวต้มเด็ก)
รีอัน "เน"
แล้ววางสาย โครม
แม่นั่งมองโทรศัพท์ตาลอยเลยลูก
ลูกเราโตแล้ว ขนาดนี้แล้วเหรอ
นับเป็น Real First ของบทสนทนาทางโทรศัพท์เลย
ที่เรียกว่าเป็นประโยคสนทนานะ ไม่ใช่แบบรีอันพูดมั่วอยู่คนเดียว
หัวใจแม่มันอึ้ง รวมกับเรื่องของวันนี้ทั้งวันด้วย (บล๊อกไว้ต่างหาก)
ทำให้ตระหนักอย่างแท้จริงใจว่า "ลูกเราโตแล้วนะ"
ส่วนอีกเสียงนึงดังตามมาในใจอย่างละอายว่า "แม่ตามเอ็งไม่ทันเลย"
อันนี้แปลว่า ลูกโตเร็วกว่าที่แม่คิด..
No comments:
Post a Comment