ก้มลงไปอ่านบล๊อกอันที่แล้ว "อยู่ดีๆก็มีพลังใจขึ้นมา"
อ่านแล้วก้มหน้าหลบสายตาประชาชน (ไม่มีใครมาอ่านหรอกเธอ อายตัวเองหละสิ กรั่กๆ)
ใช่แล้ว พลังใจยังมี แต่หลบหลังชีวิตปจว.ที่วุ่นวายอยู่คร่า...
หากแต่วันนี้ต้องบันทึก ต้องขอบันทึกหน่อย
เมื่อวาน เป็นวันที่แม่นั่งนับวันเฝ้ารอให้มาถึงเร็วๆ
เนื่องจาก พ่อที่กระตือรือล้นเรื่องดนตรีของลูก ไปเห็นป้ายโฆษณา little mozart เข้า
แล้วรีบโทรไปสมัครโดยด่วน
วันนี้ เป็นวันแรก
มีนักเรียนมา สามคน เท่านั้น
ครูสอนได้ไม่น่าสนใจ แม่พากันเข้าไปในห้องด้วย
โดนครูไล่ออกมา เพราะเด็กๆไม่ยอมมีสมาธิกัน
พอไม่เห็นแม่ รีอันกลั้นสะอื้นอย่างน่าสงสาร
คงกลัวมาก จากโรคแม่หาย แม่ชอบหายตัวประจำ
จนแม่ทนแอบดูไม่ไหว ไปยืนจ่อรอ แต่นั่นลูกก็กลั้นสะอื้นอี้กๆตั้งนานแล้ว
คลาสพังหมด เพราะครูเอาเด็กไม่อยู่ เด็กอีกคนกรี๊ดๆขึ้นมา เพราะครูจะเก็บอุปกรณ์การเรียนในมือเขาไป
ผลคือ รีอันอารมณ์กดดันจนถึงตอนนี้ งอแงเอาแต่ใจตัวมาก
ขอใช้เวลาประมวลผลและแก้ไขผลแห่งกรรมก่อน จะมาสรุปให้ฟังอีกครั้งค่ะ
*คลาสพังไปเลย เด็กๆคงหลอนไม่อยากไปกันอีกแล้ว
No comments:
Post a Comment