ใกล้สามขวบเข้าไปทุกที

ภูมิใจแรกของแม่ ในความเป็นแม่ เป็นลูก เป็นภาษาไทย

เรานั่งกินข้าวกลางวันร่วมโต๊ะกับครอบครัวอื่น ที่เด็กๆวัยเดียวกัน
แม่เตรียมแก้วน้ำของรีอัน แบบธรรมดา เปิดฝา เปิดจุกแล้วรินน้ำลงฝา ดื่มเอาเอง
ส่วนเด็กข้างๆ มีแก้วโปโรโรมีหลอดดูด เย้ายวนใจเด็กทุกคน

รีอันชอบมาก อนุญาติให้จับ ให้สัมผัส
แต่ถึงตอนที่อยากจะครอบครองเป็นของตัวนี่สิ
แม่พูดยังไงก็ไม่ฟังแล้ว .. ขอบอกว่า ปกติรีอันไม่ใช่เด็กที่อยากได้ของคนอื่น แบบนี้

เจ้าของเขาเด็กกว่ารีอัน หกเดือน ยังพูดไม่ได้มาก
ร้องอื้อๆ รีอันก็ยืนยันว่าของตัว .. ไม่มีผู้ใหญ่คนไหนทำอะไรได้

แม่สิ นั่งบ่นว่าลูกเป็นภาษาไทย "น่าอายมากเลยรีอัน แม่ไม่ชอบเลย นี่ไม่ใช่ของๆเรา ทำอย่างนี้ได้อย่างไร" สองรอบ
รีอันยื่นแก้วคืนให้เขาอย่างกล้าหาญ

หัวใจแม่พอง ปลื้ม อยากอวดทุกคนที่เห็นตรงนั้นเลย

หนึ่ง แม่ดีใจที่ลูกเข้าใจที่แม่พูด
คงไม่ใช่เข้าใจความหมายของประโยคอย่างสมบูรณ์แบบ เพราะเป็นครั้งแรกที่แม่บ่นว่ารีอันแบบนี้
แต่ลูกคงเข้าใจว่าแม่ไม่ชอบจริงๆ

สอง แม่ภูมิใจในความกล้าหาญของลูกวัยนี้

แม่หัวใจพองได้ทั้งวัน ^^





ช่วงนี้รู้สึกรีอันจะโตเร็วขึ้น
เสื้อผ้าหน้าร้อนที่ผ่านมา ลองหยิบมาสะบัดดู รู้สึกอย่างชัดเจนว่า ตัวเล็กไปแล้ว

เมื่อวันศุกร์ วันที่แม่รอคอย ..
เราไปงาน 국제어린이교육전 เป็นfair เกี่ยวกับการศึกษาเด็กวัย 3-10 ขวบ
แม่เคยเห็นในบล๊อกพ่อเกาหลีคนนึง ว่าเขาพาลูกไปพบกับ 자석가베 ของordaที่นี่
มันเป็นความฝันของแม่ อยากให้ลูกเล่น คาเบแม่เหล็กชุดนี้
ที่ออรินนีจิ๊บของรีอัน เขาก็มี เอาออกมาให้เด็กเล่นกันเป็นครั้งคราว

ก่อนไปงานนี้ สองวันรีอันได้รับคำชมจากวอนจังมาด้วย ว่าแปลกใจที่เห็นรีอันเล่นชุดนี้ได้ดี

แม่เดาว่า อาจจะเพราะแม่เคยซื้อชุดของเล่น gymboree
ตอนนี้ชุดนี้กระจัดกระจายจากการย้ายบ้าน ย้ายกันแล้วย้ายกันเล่า
เจอเป็นชิ้นๆ รีอันก็จะเอาแม่เหล็กไปติดโน่นติดนี่

ส่วนคาเบ อันนี้มันไม่น่าจะยาก ถ้าเด็กชอบแม่เหล็กกันอยู่แล้ว

เดี๋ยวมาเขียนต่อ ง่วงนอนฟร่ะ