สร้างกันใหม่อีกรอบ.. นิสัยที่ดี

เด็กมันโตขึ้นอะไรๆมันก็ต้องปรับปรุงเปลี่ยนแปลงสิเนอะ..

ไม่มีอะไรน่ารำคาญใจแม่เท่ากับเรื่องกิน-นอน ของรีอัน

แน่นอนว่ามันเกี่ยวข้องกับความสูง ขนาดร่างกาย

ไอ่กินไม่ได้ นอนไม่พอเนี่ยะ

แต่เกิดว่าวันนี้รีอันกินไม่หยุดขึ้นมา แม่ช็อค..


ถ้าคิดย้อนหลังก็มีอีกเหตุผลหนึ่งคือ วันที่ไปหาหมอฮันอียซา (Oriental Doctor)
นั่งคุยๆอยู่ตอนท้าย หมอหยิบแผ่นเหมือนพลาสเตอร์ยาสี่เหลี่ยมจตุรัสแผ่นเล็กๆประมาณ ไม่เกิน2ซม.
มาแปะให้พุงแผ่นนึง แปะให้ที่คอแผ่นนึง
หมอบอกว่า เป็นฝังเข็มของเด็ก ถ้าทำได้ให้ปล่อยไว้24ชม.ค่อยแกะออก

วันนี้ทุ่มนึง ครบ24ชมแล้ว ตอนเย็นอาบน้ำให้ แม่ก็เลยขอรีอันว่าจะแกะออก
(มีอิดออดนิดนึง แต่คงไม่ชอบด้วยอยู่แล้วเลยยอมให้แม่แกะ)

แทรกนิดว่า รีอันอดทนมาก ท่องตลอดเวลา ว่า"แกะไม่ได้ๆ"(때면 안되 때면안되) "รีอันไปหาหมอมา หมอฉีดยาให้"(리안이 주사맞았어 아야!)
ไปถึงรร.ก็บอกครูทันทีว่าตัวโดนฉีดยามา

เพราะเมื่อแกะออกมา แม่อึ้ง ที่จริงก็อยากรู้แหละว่าหน้าตามันเป็นยังไง

พอเห็นแล้ว กึ่ยยย มันเป็นเข็มจริงๆน่ะแหละ เข็มเล็กๆ แต่ถ้ามีเข็มนี้จิ้มอยู่ที่เนื้อเรา24ชม.คงรำคาญพิลึก
มันคงคันๆเจ็บๆด้วย แต่นี่ลูกอยู่กับมันมา24ชม.แล้วหวะ ทึ่ง..

มันจะมีผลอะไรไม่รู้..
แต่เช้านี้รีอันกินข้าวได้อย่างไม่น่าเืชื่อ ..หมอให้แผนบันทึกการกินอาหารมาด้วย
กำหนดปริมาณและประเภทอาหาร คาร์โบไฮเดรต(ข้าว-ขนมปัง กุกซู) โปรตีน(เนื้อนม) วิตามิน(ผัก) ว่าควรกินได้ปริมาณเท่าไร
เช่น ปริมาณข้าว ปกติ รีอันกินอยู่ที่แผ่ก้นถ้วยเลย หมอถามว่า1/3ใช่ไหม ควรเิพิ่มให้เป็นครึ่งถ้วย1/2ได้แล้ว

จริงๆไม่กล้าบอกความจริงกับหมอด้วยว่า หมอคะ แค่ตูดถ้วยประมาณ1/4ได้มั้ง มันน่าสังเวชเกินไป
หมอบอกว่าให้ค่อยๆเพิ่มทีละนิดๆจนเด็กเริ่มชิน

ต่อมา โปรตีน เนื้อสัตว์หมูหรือเนื้อหรือไก่ ขนาดเท่าหนึ่งลูกปิงปอง - อันนี้เมื่อก่อนเครียดแน่ สมัยก่อนไม่ค่อยยอมเคี้ยวเนื้อ ส่งให้คายออกประจำ แต่ตั้งแต่พบร้านเจ้าประจำ เจอหมูนุ่มมากรีอันกินได้กินดี แต่พ่อค้าเสนอว่า เนื้อวัวนุ่มก็ราคาเดียวกัน เอาเนื้อวัวไปเถอะ - แน่นอน คนเกาหลีเชื่อว่าเนื้อวัวดีกว่าเนื้อหมู ก็น่าจะเ็ป็นเช่นนั้น ถ้าไม่เจอวัวบ้านะ (หมูก็เจอหวัดหมูเหมือนกัน โลกเดี๋ยวนี้ อยู่ยากขึ้น)

ปลาหนึ่งชิ้น(อันนี้ง่ายมาก)
ไข่1ฟอง
เต้าหู้1/3ก้อน (ก้อนเกาหลีก้อนใหญ่ เรียกว่าขนาดนี้คือก้อนเล็กหนึ่งก้อนแล้วกัน)

ไม่มีคำว่า หรือ แต่มีเครื่องหมายจุลภาคคั่นอยู่เท่านั้น

คิดเอาเองว่าจะให้กินหมดหรือกะปริมาณเอา

ผัก (หมวดวิตามิน)
ผักสุกทั้งหลาย ปริมาณ1ถ้วย หรือ แปดคำ(ช้อน)

มื้อกลางวันหมอไม่พูดถึงเลย แต่ถ้าดูเอาเอง ปริมาณมันมากกว่ามื้อเช้านิดนึง
เช่นมื้อเช้าข้าวครึ่งถ้วยก็ต้องเพิ่มเป็นเกือบถ้วย ผักก็เพิ่มเป็นสิบคำ

กินให้ได้เท่านี้ ผู้ใหญ่ยังกินไม่ได้เลยคู๊น..

ผลไม้ไม่ต้อง ถ้าไปโรงเรียน เพราะจะได้กินอยู่ที่โรงเรียนอยู่แล้ว
เรื่องผลไม้นี่ หมอบอกว่าให้กินวันละครั้งพอ.. และไม่ต้องมาก
เช่น กล้วยครึ่งลูก (ไม่กล้าบอกหมอว่า วันนั้นรีอันกินไป2ลูกติดๆกัน)

ขนมหวานบรรดาลูกอม ช็อคโกแล็ตนี่ แน่นอนว่า งดเด็ดๆ

วกมาเล่าเรื่องช็อคโกแล็ตก่อน
รีอันลูบๆึคลำๆกระเ๋ป๋าที่ครูให้มาตั้งแต่วันซอลนัล แกเก็บแช่ตู้เย็นไว้ตลอด
กลับมาจากรร.ก็มาเปิด มาแกะ อยากกิน หยิบช็อคโกแล็ตออกมาหนึ่งตูม (ก้อนที่เป็นลูกสามเหลี่ยมเหมือนเตนท์ที่มียอดแหลมน่ะ) ขอให้แม่แกะ แม่ไม่แกะให้เสียที เช้านี้ตื่นมา ลุกมาหยิบเองอีก คราวนี้แกะเองเลย
แม่้ร้องเสียงเครียด รีอันถามแม่ว่า "ทิ้งไหมแม่"(버려?) แม่ก็อยากลองใจ-(แอบเสียดายของเหมือนกัน)
พยักหน้า รีอันเดินไปหย่อนลงถัง ตุ้บ

โอ้ โห เก่งมากหวะ ลูกแม่ หัดตัดใจแต่เด็ก สรุปว่าหักดิบชอคโกแลตไปหนึ่ง

จริงๆแล้วเมื่อคืนรีอันอาจจะหิวมาก ก็เป็นได้
แม่ทำคัมจา ซูเจบีให้ แล้วให้กินแค่ถ้วยเดียว ส่วนใหญ่คือน้ำ -- กับผักต้ม อันนั้นแม่ก็ว่ามันเยอะแล้ว
แต่รีอันนอนไม่หลับเสียที จับนอนกันตั้งแต่สามทุ่ม กินนมหมด นอนลืมตา-ต้องเรียกว่าพยายามไม่หลับตาจนสี่ทุ่มครึ่ง กว่าจะได้หลับลงเอาเมื่อห้าทุ่ม โดนแม่ดุยกใหญ่ไปอีกที ..

เช้านี้ ตอนก่อนหกโมงเช้านอนกระสับกระส่าย
พอแม่ถามว่านมไหม รีอันตอบทันที ..
ดื่มนมหมดแล้วไม่นอนต่อ ตื่นแล้ว

แม่เลยลุกมาำทำโน่นนี่

อีกเรื่องหมอสั่งให้อาหาร ณ เวลาเดียวกัน
ปกติเรากินอาหารกันที่ ประมาณ8โมงเช้า
วันนี้ดันตื่นเช้า แม่เลยต้องพยายามถ่วงเวลา ได้มากที่สุด7โมงครึ่ง เพราะรีอันงี่เง่างิ๊ดง๊าดไปหมดทุกเรื่อง
เดาว่าคงผสมง่วงและหิว

แม่ทำโดยไม่ได้คิดว่าลูกจะกินหมด ทำแบบ ทำไปงั้นๆตามเมนู
ไข่ต้ม1ฟอง (ไข่ใหญ่เสียด้วย ปกติกินฟองเดียวก็จอดแล้วไม่ต้องกินอย่างอื่นอีก)
ซูเจบีของเมืือคืนเอามาเป็นซุป
เต้าหู้สี่แผ่น เอามาทำเนื้อสับคลุกราดหน้าเต้าหู้

แล้วเลยลุกไปตักข้าวมาอีกหน่อย เอาแค่ปริมาณเดิมน่ะแหละ ตูดถ้วย

ในกรณีเช่นนี้ ข้าวตูดถ้วยจะไม่หมดเพราะมีไข่1ฟองและเต้าหู้เนื้ออีก มีซุปด้วย แต่วันนี้ไม่ใช่
แม่อึ้งไป..

ไข่หมดฟองเลย จากที่คิดว่าไม่ .. เต้าหู้หมดสามแผ่น เนื้อที่ราดมา หมดเกลี้ยง ซูเจบีเลี่ยงไม่กินคัมจา ต้องลุกไปเติมผักอีกสองรอบ ข้าวก็หมด

แม่งงมาก นี่มันไม่ใช่ลูกคนเดิมแล้วหวะ ... กินจนพุงยื่นเกินหน้าเกินตาไปเลย

ถ้ากินได้อย่างนี้ทุกวัน รวมกับที่หมอบอกว่า ยาบำรุงที่จะให้มา เป็นยาเพิ่มประสิทธิภาพการดูดซึมของกระเพาะด้วยหละก็

ค่อยน่าไว้วางใจหน่อย ..

เห็นกินแบบนี้แล้ว นึกขึ้นได้ว่า หรือว่าเมื่อคืนนอนกระสับกระส่ายเพราะหิว ..
โถลูก.. แม่มันเบ๊อะเอง ไม่เข้าใจวิถีการเจริญเติบโตของลูก

กินอิ่มท้องตึง หนังตาคงอยากหย่อน รีอันออกอาการง่วงงอแง ไม่อยากจากแม่ไปรร.

จริงๆแล้วเมื่อคืนพ่อกับแม่ยุ่งที่ร้าน เลยต้องกระเตงลูกไปด้วย พานอนดึกไปหน่อยสามทุ่ม
กว่าจะหลับลงได้ห้าทุ่ม ถ้าต้องเผื่อสองชัวโมงกว่าจะหลับอย่างนี้ แ่ม่ต้องพาเอ็งนอนตั้งแต่ทุ่มนึงเพื่อจะให้หลับตอนสามทุ่มไหมนี่

วันนีจะดูท่าทีเรื่องนอนอีกครั้งหนึ่ง


เรืองสุขภาพด้วย .. ไอมีเสลดไม่หายเสียที แต่พอเห็นกินได้อย่างนี้ แม่ว่าน่าจะหายได้เร็วแน่
วันนี้จะลองปรึกษาหมอดูอีกที

แก้ปัญหาเรื่องพวกนี้ให้ได้ก่อนจะสายเิกินไป
นิสัยการกิน การนอน (จริงๆแล้วทุกอย่าง) ต้องปลูกฝังกันเสียแต่เล็กๆใ่ช่ไหม..