กลางดึก รีอันร้องไห้ ส่วนแม่ตื่นได้ทันใจเมื่อลูกขยับตัวทีเดียวเลย
เป็นไปได้อย่างไรก็ไม่รู้ สัญชาติญาณทำงานเร็วอย่างนั้นเชียว?
ลูกคงฝันร้าย ร้องไห้แบบกลัวมาก
สะอึกสะอื้นร้องไห้ประมาณเดียวกับ วันที่ร้องไห้หลังจากดูนิทาน hansel gretelนั่นเลย
แม่กอดลูกไว้ รีอันร้องไห้ว่าแม่หายไปไหน แม่บอกว่าแม่อยู่นี่ๆ กอดลูกไว้แล้วหลับกันต่อ
หรือว่านิทานก่อนนอนกันนะ?
เราอ่านเรื่อง 우리집이 죄고야!
ในเรื่องนี้ตัววอมแบท ไม่ชอบบ้านของตัวเอง เลยออกไปหาบ้านใหม่
แล้วแม่ก็ถามรีอันว่า แล้วรีอันล่ะ ชอบบ้านของเรามั้ย?
รีอันตอบว่า ถ้ามีแม่อยู่ด้วย
แล้วเราก็นอน
แล้วถ้าแม่ไม่ได้นอนกับลูกเหมือนเด็กคนอื่นๆล่ะ จะร้องไห้ถึงไหนกันนะ
จากนี้ทุกคืนขอให้ลูกนอนหลับฝันดี เสมอ
No comments:
Post a Comment