แม่บอกตัวเองทู๊ก..วันเลย เดี๋ยวนี้
สะกิดตัวเองว่า แม่ แม่จ๋า เดี๋ยวนี้แม่ไม่ได้เขียนบันทึกให้หนูเลยอ่ะแม่
อารมณ์บันทึกตกไปเยอะเลยฮ่ะ เฉพาะแค่ยอมให้ตัวติดกับรีอันก็หมดเวลาแล้ว
ห่างกันแทบไม่ได้เลย กินด้วยกัน นอนด้วยกัน นั่งเล่นก็ต้องมีแม่อยู่ในสายตา
เมื่อวาน เป็นครั้งแรกที่แม่ดีใจ ว่าหนูใช้มือหยิบของซ้อนกันแล้ว
แม่รอหนูทำอย่างนี้มานาน จนเลิกหวังไปแล้วว่าหนูจะทำได้
ของเล่นโดนหนูจับโยนไปโยนมา จนไร้ความมุ่งหมาย
วันนี้แม่ไม่ได้จะเอาหนูมาเล่น แต่แค่จับหนูให้นั่งนิ่งๆ ณ เวลาอาหาร โดยมีของเล่นวางอยู่ตรงหน้า
หนูก็หยิบมันใส่กัน ซ้อนกัน แยกกัน เล่นกันอย่างนั้นได้พักใหญ่มากๆเลย
กินหมดแล้วก็ยังเล่นไม่เสร็จ
เอ้อ แม่ดีใจ เป็นครั้งแรกในบรรดา"สิ่งที่ลูกทำได้"ทั้งหมด
หนูโตขึ้นมากเลยลูก
แม่บอกให้หนูไปหยิบน้ำมา หนูก็คลานต้วมเตี้ยมไปเอา
เกือบครบขวบแล้วลูก แม่ยังตั้งท่าเรืองอาหารในบ้านเราไม่ได้เลย
สงสัยต้องเล่นของแล้วนี่ ..
หนูโตพรวดๆ แม่ถอยลงมาพราดๆ
วันนี้อารมณ์ห่อยๆจัง
1 comment:
แหม..น้องรีอันเก่งจริงๆ (^^' ขอหนูหยุดฐานะไว้แค่"พี่สาว"เถอะนะเจ้าคะ)
แล้วคุณแม่ล่ะคะเป็นยังไงบ้าง นอกจากเหนื่อย เนือยๆแล้ว...ผอมลงหรือยังเอ่ย?
ป.ล.น้องรีอันยังเด็กโดนดุไม่รู้สึกอะไรหรอกค่ะ คุณแม่ไม่ต้องกังวล เค้ากำลังเรียนรู้..พอดุเสร็จน้องรู้แล้วว่าไม่ดี ก็เล่นกันต่อได้สบายมาก (เดี๋ยวก็โยนของอีกแหละค่ะ.. การเรียนรู้ต้องใช้เวลา)
ถ้าน้องเจ็บหรือล้ม แทนที่จะโอ๋-คุณแม่สามารถใช้วิธีเบี่ยงเบนความสนใจแทนได้ค่ะ (เช่น เมื่อน้องหกล้มเราก็ล้มตาม ทำเป็นแผ่นดินไหว/ หรือเวลาน้องตกใจร้องไห้ เราก็ตบมือร้องเพลง ฯลฯ) เด็กเล็กๆวัยนี้ร้องไห้เพราะปัจจัยภายนอกมากกว่าภายในค่ะ
หากเด็กร้องแอ๊ะนิดเดียวแล้วพ่อ-แม่รีบโอ๋ทุกที พอโตหน่อยทีนี้แหละทำฤทธิ์ไม่หยุดแน่ๆ เพราะเค้าก็จะเรียนรู้ได้ว่า ไม่จำเป็นต้องมีเหตุผลใดๆ แค่"แว้ก" พ่อ-แม่ก็เสร็จโก๋ ... กลายเป็นเด็กspoiledไปได้ค่ะ
(คิดถึงพี่กุ้งมากๆ)
Post a Comment