วันนี้

ลูก..

หลังจากครบขวบมานี่ หนูมีอะไรเปลี่ยนแปลงที่ทำให้รู้สึกว่า "โตขึ้น" เร็วมาก
แม้กระทั่งแม่ที่เห็นหนูอยู่ทุกวัน ยังรู้สึกได้
ใครเห็นก็ทัก ไม่ได้ทักว่าตัวโตขึ้น (ลูกไม่ค่อยสูงขึ้นเลยอ่ะ - แม่ชักเครียด)
แต่มองหน้าแล้วบอกว่า โตขึ้น

วันนี้เป็นครั้งแรกที่บอกให้บ๋ายบาย หนูก็ยกมือโบกสุดฤทธิ์
ก่อนหน้านี้ บอกให้บาย ก็จะแล้วแต่อารมณ์
ถ้าอยากรีบไปก็ไม่สนใจ
ผู้ใหญ่อย่างแม่เลยเบื่อๆ ไม่ค่อยเชียร์ให้ลูกโบกมือบายใครอีก
อยู่ดีๆ วันนี้บอกให้บายก็ยกบายอย่างสนุกสนาน อย่างดีใจว่า แม่มารับแล้ว(เฟ้ย)

เมื่อวาน ฮัลโมนีชวนให้หนูเอานิ้วจิ้มจมูกอย่างสนุกเหมือนกัน
แกจะยื่นหน้ามาให้ แล้วบอกว่า "รีอัน โค โค " ให้หนูบอกว่า จมูกอยู่ไหน
หนูเอานิ้วจิ้มเข้าที่หน้าย่า - มันก็โดนจมูกมั่งไม่โดนมั่ง
่ย่าก็หัวเราะชอบใจ เหมาว่า รีอันเข้าใจว่าจมูกอยู่ไหนแล้วกัน

มาวันนี้ สั่งแม่ว่า อย่ามัวแต่พูดภาษาอื่นกับลูก พูดภาษาเกาหลีด้วย
เอาแล้วมั้ยล่ะ ย่าเริ่มยัดเยียดความเครียดให้แม่แล้ว

ย่าไม่ทันสมัยเลยฟ่ะ ใครๆเขากำลังคลั่งภาษาอังกฤษกัน
นี่จะให้แม่ปูไปสอนลูกปูให้เดินให้ตรงซะแล้ว
(แม่บ่นน่ะ บ่นเบาๆ อิอิ)


รีอันครับ .. แม่กำลังเริ่มเดาทิศทางของนิสัยลูกได้อันนึงแล้วหละ
แม่ว่า ลูกค่อนข้างเรียบร้อยกว่าลิงผู้ชายเกาหลีทั่วไป
คือ ..หนูยังไม่ยอมเดิน มีคนบอกแ่ม่ว่า ลุกเขาทั้งสองคนเริ่มเดินกันตอน15เดือน
นั่นมาจากนิสัยของเด็กเอง เด็กยังไม่กล้า นิสัยจะค่อนข้างเรียบร้อย
แบบเป็นคนภายใน ทำนองนั้น

เราคุยกันเรื่องฝากหนูกับย่าทุกวันด้วย
ว่า ปล่อยไว้นานๆจะไม่ดี วันๆมีแต่ย่า ไม่ได้เห็นเพื่อนเห็นฝูง
แม่ก็ชักเครียด เพราะเห็นด้วยว่า พาไปไหนเดี๋ยวนี้ แม่เดินห่างหน่อยไม่ได้
ครางหงิงๆๆ ไต่ตามเกาะขาเกาะแข้งแม่อยู่นั่นแหละ

แม่ชักหวั่น .. แต่ก็ยังหวังว่า เด็กไม่เป็นอย่างนี้ตลอดไปหรอก
ความกล้า เราฝึกกันได้

ใช่ไหมลูก