นิดๆหน่อยๆ

แม่ตั้งใจจะเขียนแต่จำไม่ได้

จำได้นิดเดียว ..

รีอัน ส่งเสียงเรียกแม่.... "ออมม่า อี-วา" (มาจากคำว่า อีรีวา )
อันแปลทั้งหมดว่า "แม่ มานี่.."

หงี่ยย เสียงมันน่ารักดีอ่ะ


ในที่สุด ลูกก็ยอมกลับมานั่งกระโถนอีกครั้งโดยสันติภาพ หลังจากยื้อกันมานาน
อาศัยหนังสือภาพเล่มเดียว เล่มที่มีประตูยาวเหยียดหลายประตู
หนูต้องเคาะประตูก่อน เปิดเข้าไปจะเห็นสัตว์ต่างๆ กำลังนั่งกระโถนเบ่งอึ๊กันหน้าดำหน้าแดง
เท่านั้นแหละ รีอันยอมนั่งโดยดี กลายเป็นว่านั่งอึ๊ไม่ใช่เรื่องแปลกอีกต่อไป
หลังจากยืนยันกับแม่ว่าจะยืนอี๊มาตั้งนาน

ที่ำสำคัญ เวลานั่งกระโถน ต้องมีหนังสือเล่มนี้วางบนตักด้วยครับ

วันหนึ่ง
แม่ก็นั่งทำธุระของแม่บนโถน่ะนะ หนูเปิดประตูโผล่มาแล้วหายไป
กลับมาอีกครั้ง ลูกยืนหนังสือเล่มจำเป็นน่ะแหละให้แม่ ส่งเสียง อ้ะ อ้ะ .. ขณะยื่นให้

หัวเราะกลิ้ง


วันหนึ่ง ขณะ กำลังนั่งกระโถน แม่จะอ่านไปด้วย
เป็ดมันเบ่งเสียงดัง แกว้กๆ
แม่ก็ต้องแกว้กๆ หนูมองหน้าแม่ แล้วมีเสียง แก้กๆ ตามมา
แม่ตกใจ หงายหลังนอนแผ่ แต่หัวเราะกลิ้งไปกลิ้งมา ขำแทบตาย
ไม่รู้เหมือนกันว่าขำอะไร ฮ่าฮ่า
หรือจะเรียกว่า หัวเราะดีใจดีนะ


เลี้ยงลุกไม่ยากอ่ะ แต่สอนลูกไม่ง่ายนัก